Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Επιστολή προς το Μητροπολίτη Χίου, Ψαρρών και Οινουσών κ.κ.Διονύσιον για την Παναγία Αρβανίτισσα

Γέρων Νεκτάριος Μοναχός
Ἱερὰ Καλύβη Ἁγίας Τριάδος
63086 ΚΑΡΥΑΙ Τ.Θ. 107
Ἅγιον Ὄρος

13/26.07.2006
Σύναξις Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ
Πρὸς
Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην

Χίου, Ψαρῶν καὶ Οἰνουσῶν
κ.κ. Διονύσιον.


Σεβασμιώτατε κ.κ. Διονύσιε βαθυσεβάστως προσκυνῶ κατασπαζόμενος τὴν δεξιάν σας.

Μία ἐκπληκτικὰ εὐχάριστη εἴδηση ἔφθασε στὶς ἀκοές μας ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἀνέπαυσε τὶς καρδιές μας ἀπὸ τὸ μεγάλο Νησὶ τῆς Μητροπόλεώς σας, τὴν ὡραία Χῖο.

Κεντρικὸ πρόσωπο τῆς εὐχάριστης εἰδήσεως εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἢ ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν οἱ τίμιοι Χριστιανοὶ τῆς Χίου, ποὺ τὴν τιμοῦν, ἡ «Παναγία ἡ Ἀρβανίτισσα».

Τὸ πρῶτο συναξάρι (ἐσωκλείω) ἔφθασε στὸ Ἅγιον Ὄρος (στὴν παραπάνω ἀναφερομένη καλύβη), τὸν Μάρτιο τοῦ 2006 γραμμένο ἀπὸ μία ἐκλεκτὴ προσωπικότητα τοῦ Νησιοῦ, τὸν Κύριο Σταμάτη Κάρματζη. Συνοδεύεται ἀπὸ μερικὲς δεκάδες φωτογραφιῶν τοῦ ἐσωτερικοῦ του Ἱεροῦ Ναοῦ τὴ Ἀναλήψεως - Παναγία Ἀρβανίτισσα, τοῦ ἐγγὺς περιβάλλοντος χώρου, καθὼς καὶ τοῦ εὐρύτερου χώρου τῶν λόφων καὶ βουνῶν. Λόφοι καὶ βουνοὶ στοὺς ὁποίους ἐθεάθη πολλὲς φορὲς αἰσθητῶς ἀπὸ τοὺς ποιμένες τῆς περιοχῆς τῶν Καρυῶν τῆς Χίου ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος νὰ βαδίζῃ, ἐνδεδυμένη τὴν παραδοσιακὴ Ἀρβανίτικη ἐνδυμασία τῆς Ἀρβανιτίσσης μητέρας.

Κατανοοῦμε ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ περιγραφὴ τοῦ Συναξαρίου, ὅτι ἡ Παναγία ἡ Ἀρβανίτισσα, εἶναι «μυστικά» συνδεδεμένη ἱστορικὰ καὶ πνευματικά, μὲ τὴν πόλη τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας.

Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Θ´ Μονομάχος (1042-1054) ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπέστειλε τοὺς καλλίτερους πετράδες (οἱ ὁποῖοι ἕλκουν τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τὴν Βόρεια Ἤπειρο γι᾿ αὐτὸ καὶ ὀνομάζονται «Ἀρβανῖται), καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ὑλικὰ γιὰ νὰ κτισθῆ ἡ Ἱερὰ νέα Μονὴ τῆς Χίου. Οἱ πετράδες αὐτοί, μετὰ τὴν ἀνοικοδόμηση τῆς Ἱερᾶς Νέας Μονῆς παρέμειναν στὸ Νησὶ καὶ ἔγιναν μόνιμοι κάτοικοί του. Οἱ ποιμένες τῶν ὀρεινῶν τῶν Καρυῶν τῆς Χίου, ὅπως μας ἐξιστορεῖται στὸ Συναξάρι εἶναι ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν πετράδων. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατὶ οἱ ποιμένες ἀνεγνώρισαν πολὺ εὔκολα στὴν ἐνδυμασία τῆς Παναγίας μας, τὴν ἐνδυμασία τῶν μητέρων των, καὶ τὴν ὀνόμασαν «ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΑ.»

Πρίν σας ἀναφέρω ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔχω λάβει ἀπὸ ἔντιμες Χριστιανὲς τῆς Χίου, μὲ περιγραφὲς ἐμφανίσεων καὶ θαυμάτων τῆς Παναγίας τῆς Ἀρβανιτίσσης, ἐπιτρέψατέ μου νὰ παραθέσω λίγες γραμμὲς ἀπὸ τὸ Συναξάρι τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καθὼς καὶ νὰ σᾶς κάνω γνωστὴ μία προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ποὺ σηματοδοτεῖ τὴν ἐποχή μας ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ συνδεθῇ μὲ τὸ συναξάρι.

Ἡ Ἑλληνικότητα τῶν Ἀρβανιτῶν

Ἐσωκλείω πρὸς τοῦτο, σὲ φωτοτυπία τὸν πρωτότυπο βίο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ἀπὸ τὸ Συναξάρι τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἔτος ἐκδόσεως 1799!!! Στὴν σελίδα 232 γράφει, «... ἐκεῖθεν ἀναχωρήσας μετέβη εἰς τὸ ἀντίπεραν μέρος τῆς Στερεᾶς, ἤγουν τῆς Ἀρβανιτῖας ὀνομαζόμενον Ἅγιοι Σαράντα, καὶ ἐκεῖ ἐδίδασκε τοὺς Χριστιανούς». Οἱ Ἅγιοι Σαράντα εὑρίσκονται ὡς εἶναι γνωστὸ στὴν Βόρειο Ἤπειρο, ποὺ ἐκείνους τοὺς καιροὺς ὠνομάζετο «Ἀρβανιτία». Ἐξ οὗ καὶ «Ἀρβανῖται». Στὴν σελίδα 233 γράφει. « Ἐνήργησε δὲ ὁ Θεὸς δι᾿ αὐτοῦ καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν Ἀλβανιτίαν, ὁμοίως καὶ εἰς ἄλλους τόπους τοιαῦτα θαυμάσια...» Ἄλλος τόπος λοιπὸν ἡ «Ἀλβανιτία», διάφορος ἀπὸ τὸν προηγούμενον ἀναφερόμενον ὡς «Ἀρβανιτία», ποὺ σήμερα τὸν ὀνομάζουμε Βόρειο Ἤπειρο.

Δὲν εἶναι ὅμως μόνον διαφορετικοὶ οἱ τόποι, ἀλλὰ καὶ τὰ φρονήματα. Ἡ Παναγία μας ἡ Ἀρβανίτισσα δὲν ἔκανε λάθος, ἐγνώριζε μὲ σαφήνεια ἡ πάνσοφος ποίου λαοῦ τὰ φρονήματα τὴν εὐαρεστοῦν, καὶ ἐκείνου τοῦ λαοῦ ἐφόρεσε τὴν ἐνδυμασία. Ἕνας Ἁγιορείτης μοναχὸς (τὸ ὄνομά του θὰ ἀποκαλυφθῇ ὅταν τὰ γεγονότα θὰ δείξουν) εἶπε, προεφήτευσε; «Ἡ Παναγία ἡ Ἀρβανίτισσα φύλαξε τοὺς πετράδες της, γιὰ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴν Πόλη της μετὰ τὸν μεγάλο πόλεμο καὶ τὴν καταστροφή».

Εἶναι σαφές, μετὰ τὰ παραπάνω περιγραφέντα, ἀκόμα καὶ σὲ μία μέτρια διάνοια, ὅτι δὲν μπορεῖ οἱ Ἀρβανίται καὶ οἱ Ἀλβανοὶ νὰ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό.

Ὑπάρχουν ὅμως ἐκδότες καὶ συγγραφεῖς, μὲ διάνοια κάτω τοῦ μετρίου, ἡ μὲ δολιότητα ὑπὲρ τὸ μέτρον, ποὺ ταυτίζουν τὰ νοήματα καὶ προκαλοῦν σχίσμα στὴν συνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, μὲ ἀποτέλεσμα καὶ τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ ἐπηρεάζονται (νὰ ἀλλοιώνονται), ὅταν τὰ Ἱστορικὰ γεγονότα διαστρέφονται. (Βλέπε πατέρα Ἰωάννη Ρωμανίδη).

Ἡ προφητεία τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

Πρόκειται γιὰ μία προφητεία ποὺ ἔγινε στὴν Χαλκιδική, καὶ ἀπαντάει στὸ ἐρώτημα «πότε θὰ ἔρθουν τὰ χρόνια τῶν γεγονότων τῆς πόλης;». Ἀπάντησε: 1ον. «Ὅταν ἑνωθοῦν τὰ χωριά», καὶ 2ον « Ὅταν ὁ Κραβασαρᾶς στὸν Ἄθωνα θὰ ἀνθήσῃ». Ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ κείμενο ποὺ ἐσωκλείω, ἀπὸ τὴν συλλογὴ προφητειῶν τοῦ Λεοντίου μοναχοῦ του Διονυσιάτου, καὶ οἱ δυὸ παραπάνω ἀναφερόμενοι ὅροι ἔχουν πραγματοποιηθῆ. Ἄρα ὁ καιρὸς εἶναι κοντὰ Σεβασμιώτατε.

Ἡ Νῆσος Χίος, θεία ἐπιλογή;

Ἡ Νῆσος Χίος εὑρίσκεται στὸ ἄριστο γεωγραφικὸ πλάτος, ἐπιλεγμένη ἀπὸ τὴν πάνσοφο Μητέρα τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ εὐλογῇ τὶς χειμαζόμενες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς, Ἐφέσου, Σμύρνης, Περγάμου, Θυατείρων κ.λ.π., τὰ στενὰ καὶ τὴν πόλην πρὸς Βορρᾶ, καὶ τὸ ἀρχιπέλαγος πρὸς Δυσμᾶς καὶ Νότο. Ὅλος ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Γλυκυτάτης Μαριάμ.

Ἂν Σεβασμιώτατε, ἐδοξολογεῖτο στὴν Χῖο ἡ Παναγιὰ ἡ Ἀρβανίτισσα, ὅπως δοξολογοῦνται στὴν Χῖο, ἡ Παναγία ἡ Μυρτιδιώτισσα, ἡ Παναγία ἡ Πλακιδιώτισσα, καὶ ἡ Παναγία ἡ Βοήθεια, ἡ Παναγία ἡ Ἀρβανίτισσα δὲν θὰ ἀπεμακρύνετο, ἴσως δυσαρεστημένη ἀπὸ τὸ Νησί, θὰ γνωρίζαμε καὶ ἐμεῖς στὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ Ἀπολυτίκιο, τὸν παρακλητικὸ κανόνα, τὰ ἐγκώμια καὶ τοὺς Χαιρετισμούς, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι γραμμένα πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας πολλὲς δεκαετίες πρίν, καὶ ἡ Παναγία μας θὰ ἦταν χαρούμενη καὶ δοξολογούμενη ἀπὸ ὅλα τὰ τέκνα της. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς θὰ εἶχαν προβάλλει τὴν σχέσιν τῆς Παναγίας Ἀρβανιτίσσης - Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ὅλα θὰ εἶχαν μία ἄλλη ροὴ καὶ ποιότητα. Μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς καὶ εἰδικὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ἀναμένουμε συνειδητὰ καὶ ἐν ἐγρηγόρσει τὰ γεγονότα, καὶ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας νὰ ἔχῃ μία σαφῆ ἀπόδειξη τῶν ἄμεσα νὰ συμβοῦν γεγονότων, καὶ νὰ ἀποφασίση τὶς ἄριστες γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς χώρας πολιτικὲς ἀποφάσεις, προσευχομένη (ἡ πολιτικὴ ἡγεσία), μαζὶ μὲ τοὺς Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς, καὶ τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα στοὺς Ὀρθοδόξους Ἱεροὺς Ναούς. Αὐτὸ φαίνεται νὰ εἶναι ἕνα ἄριστο παράδειγμα ἐθνικῆς συνοχῆς, ἡ ἀκόμα καλλίτερα, αὐτὴ φαίνεται νὰ εἶναι ἡ ἐκδιωχθεῖσα ἀπὸ τὸ νεοελληνικὸ κράτος (ἀλλὰ ἀναζητουμένη ἀπὸ τοὺς σώφρονας Ἕλληνας) «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ». (Ἀγαθὸ πόθο ἐκφράζω).

Σταχυλογήματα ἐπιστολῶν Χίων Χριστιανῶν.

Οἱ ἐπιστολὲς τώρα τῶν τιμίων Χριστιανῶν τῆς Χίου Σεβασμιώτατε, ξεχειλίζουν ἀπὸ τὶς καρδιακὲς ἐκλάμψεις ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ στὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας Παναγία τὴν Ἀρβανίτισσα. Ὅσοι τὶς διαβάσαμε συγκινηθήκαμε, καὶ θέλαμε νὰ τὶς ξαναδιαβάσουμε. Ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη, τὸ δέος στὴν Παναγία μας, ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ καθαρότητα τῆς καρδίας των, εἶναι ἰδιώματα στὰ ὁποῖα γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ἀπὸ τοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον συγκατοικεῖ. Εὐχόμαστε νὰ πᾶνε ὅλες στὸν παράδεισο.

Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τῆς κυρίας Ἀ. Δ. Ἀντριώτου ἀπὸ Καρυὲς Χίου, γραμμένη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2006:

α) Ὁ πατέρας μου ἦταν βοσκός. Εἴμαστε 6 ἀδέλφια, ἐγὼ εἶμαι ἡ μεγαλύτερη. Τὴν βλέπαμε τὴν Μεγαλόχαρη πάνω στὰ βουνὰ νὰ γυρίζῃ συνέχεια, μιὰ κοπέλλα πανύψηλη, ἀδύνατη καὶ πεντάμορφη. Αὐτὰ τὰ βουνά, ἔχουν ἁγιάσει Γέροντα. Μέρα νύχτα τὰ γύριζε, δὲν ξέραμε τὸ γιατί...

β) Μιὰ φορὰ ἀκούσαμε τὴν καμπάνα νὰ κτυπάῃ πάρα πολὺ δυνατά, καὶ μᾶς λέει ἡ μητέρα μου... πάρετε τὸ κλειδὶ καὶ πηγαίνετε νὰ ἀνάψετε τὸ καντήλι...

γ) Ἀνεβαίνω ποὖχες πεζούλα ἀπέξω, νὰ δῶ ἀπὸ τὸ παραθυράκι ποῖοι εἶναι μέσα καὶ ψάλουν καὶ βλέπω μία γυναῖκα ψηλὴ καὶ λυγερὴ καὶ φοροῦσε κατακόκκινα τσαρούχια ποὺ φοροῦν οἱ τσολιάδες...

δ) Ἡ γιαγιά μου μᾶς ἔλεγε, τὴν ἔβλεπε συχνὰ μέσα στὴν αὐλὴ ποὔχει περιβολάκι ἀπὸ τριανταφυλλιές του γλυκοῦ, βυσσινιές, ἀμπέλια, ἔχει ἀπὸ ὅλα. Καὶ πάνω σὲ ἕνα μικρὸ ὑψωματάκι πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐκεῖ τὴν ἔβλεπαν συνέχεια νὰ κάθεται, κι ἔχουν φτιάξει προσκυνητάρι...

Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τῆς Κυρίας Μ. Κικιλῆ στὶς Καρυές, γραμμένη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2006

α) Θέλω νὰ σᾶς γράψω καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειρά μου, γιατὶ τὴν εἶχε δεῖ ὁ ἄντρας μου στὴ θέση Βίλλα. Ἐκεῖ κοντὰ ἦταν ἡ στάνη μας σ᾿ ἕνα ὑψωματάκι. Ἦταν 11 ἡ ὥρα τὸ μεσημέρι, καὶ βλέπει μία γυναῖκα μὲ τὰ κατάμαυρα, ψηλή, πολὺ ἀδύνατη καὶ πανέμορφη, τὸ προσωπάκι της πολὺ λεπτό, καὶ περνάει μπροστά του...

β) ... Ὅταν ἔφτασε πάνω ἀπὸ τὸ ἁγίασμα, ὅπου ἐκεῖ εἶναι μέχρι σήμερα τὸ ἁγιόκλημα, ἀκριβῶς ἐκεῖ χάθηκε λὲς καὶ χώνεψε μέσα στὸ ἁγιόκλημα. Τότε κατάλαβε ὅτι ἦταν ἡ Παναγία, καὶ κατέβηκε, προσκύνησε καὶ ἔφυγε τρομαγμένος...

Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τῆς Κυρίας Δέσποινας Ἰ. Καράπουρνου - Τσαμπαρλή. Καρυὲς Χίος. Ἡ ἐπιστολὴ εἶναι 5 σελίδες γεμάτες οὐρανό.

... καὶ γιὰ τὸ ὄνομα Ἀρβανίτισσα τὸ πῆρε πάλιν ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ τοὺς κηνηγοῦσαν οἱ Τοῦρκοι. Κατέβαιναν κυνηγημένοι, εἶδαν τὴν Ἐκκλησία καὶ εἶπαν «Παναγία μου γίνε Ἀρβανίτισσα καὶ σῶσε μας»...

Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τῆς Κυρίας Δήμητρας Δ. Κρητικοῦ. Καρυὲς Χίος. Γραμμένη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2006.

α) Μὰ τὸ 1912 ποὺ ἐλευθερώθηκε τὸ Νησί, στὶς 11 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῶν Ἁγίων Μηνᾶ, Βίκτωρος καὶ Βικεντίου ἐκεῖ πάνω εἶχαν πάει (οἱ τοῦρκοι) καὶ μαχαίρωσαν τί εἰκόνες, θάψανε τοὺς θησαυρούς τους στὴ γῆ, τοὺς πέταξαν στὶς χαράδρες καὶ μετὰ ἡ Μεγαλόχαρη τοὺς ὀνείρευε (τοὺς χωρικούς) καὶ μάλιστα μιὰ οἰκογένεια, εἶχε βρεῖ πολὺ χρῆμα σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις τῆς Ἀρβανιτίσσης πάντα. Αὐτὴ ἡ οἰκογένεια εἶχε μόνο 10 παιδία στὴ ζωή, καὶ δὲν ξέρω καὶ πόσα πέθαναν ἀπὸ ἀρρώστιες ἡ κακουχίες, καὶ συνέχεια αὐτὴ τὴν οἰκογένεια βοηθοῦσε. Περπατούσανε στὰ βουνὰ καὶ βρίσκανε τὰ φλουριὰ μπροστά τους. Εἶναι ἡ οἰκογένεια Ἰωάννου Καράπουρνου γιὰ νὰ μιλήσουμε συγκεκριμένα καὶ ἀληθινά.

β) Σχετικὰ μὲ τὴν παλαιὰ συνήθεια τῶν ποιμένων νὰ βράζουν γάλα καὶ νὰ τὸ προσφέρουν στοὺς προσκυνητές. Μάλιστα ἐδῶ θὰ σᾶς ἀναφέρω κι ἕνα θαῦμα τῆς Μεγαλόχαρης. Τότε 1947-50 ἦταν σὲ ἔξαρση μία νόσος ποὺ λεγόταν «ψώρα» ἂν ἔχετε ἀκούσει. Καὶ τώρα μπορεῖ νὰ κυκλοφορῇ σὲ ὀλιγάριθμα ἄτομα ἡ ψωρίασις, ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἀντίδραση φαρμάκων, ἀλλὰ τότε ἦταν σὲ μορφὴ ἐπιδημίας. Πῆγαν νὰ προσκυνήσουν στὴ χάρη της οἱ ἄρρωστοι αὐτοὶ ἄνθρωποι κι ἤπιαν καὶ ἕνα κύπελο γάλα, καὶ ἔφυγε ἡ ψωρίαση. Ἔγιναν καλά, κι ἀπὸ τότε καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν πίνουν γάλα, κι αὐτοὶ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ πᾶνε νὰ προσκυνήσουν, λένε ἐνῷ εἶναι στὸ σπίτι τους, «σήμερα πρέπει νὰ πιοῦμε γάλα εἶναι τῆς Ἀρβανίτισσας, νὰ μή μας πιάση ἡ ψώρα».

γ) Ἐπίσης, ὅσο γιὰ τὸ ὄνομα (Ἀρβανίτισσα), διάβασα ποὺ σᾶς ἔγραψε (ἡ κυρία Δ. Ἰ. Καράπουρνου-Τσαμπαρλῆ), ὅτι ὁ κόσμος τότε ποὺ τοὺς κυνηγοῦσαν οἱ Τοῦρκοι κι εἶχαν μαζευτεῖ ἐκεῖ στὸ ἐκκλησάκι, λέγανε. « Καλὲ Παναγία μου, γίνε Ἀρβανίτισσα καὶ πολέμησέ τους». Ἑπομένως, ἐννοοῦσαν πολὺ καλὰ τὴν ἀρβανιτίκια οἰκογένεια καὶ τοὺς πολεμιστές. Καὶ λὲς καὶ ἦταν οἱ οὐρανοὶ ἀνοιχτοὶ καὶ ἀκούστηκε ἡ προσευχή τους. Οἱ Τοῦρκοι ἄλλαξαν πορεία. Δὲν πῆγαν πρὸς τὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἀρβανίτισσας, καὶ ἔτσι οἱ πιστοὶ σώθηκαν.

Μερικὰ πρῶτα συμπεράσματα

Κῆπος ἀπὸ εὐωδιαστὰ ἄνθη οἱ ἐπιστολὲς τῶν ὀλιγογράμματων Χριστιανῶν, Σεβασμιώτατε. Γι᾿ αὐτὲς (τὶς ὀλιγογράμματες γενικά) ποτὲ κανεὶς ἅγιος δὲν μᾶς ἄφησε κάτι μεμπτό, ἐνῷ γιὰ τοὺς «μορφωμένους» ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός μας εἶπε ὅτι θὰ «προδώσουν».

Προσπαθοῦν οἱ καλόκαρδες νὰ ἀνασύρουν μνῆμες ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά τους χρόνια, νυχθήμερου σχεδὸν βίου μαζὶ μὲ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Ἀρβανίτισσα, γιὰ νὰ ἀποδώσουν τιμὲς στὴν Ἀρχόντισα τῶν αἰώνων, καὶ τῶν ἐπέκεινα. Γράφουν γιὰ νὰ μάθουμε καὶ ἐμεῖς οἱ νεώτεροι, νὰ θαυμάσουμε, νὰ λαχταρίσῃ ἡ καρδιά μας καὶ νὰ ποθήσῃ μία παρόμοια σχέση μὲ τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ἄξιος καὶ πανάξιος ὁ μισθός τους!!!

Ἡ καλὴ Διδασκάλισσα καὶ πρώτη κάτοικος τοῦ ὄντως παραδείσου, διδάσκει τοὺς ἐκλεκτοὺς κατοίκους τῶν ὀρεινῶν της Χίου καὶ φίλους τοῦ υἱοῦ της, τὴν ἀπώθηση τῆς λήθης καὶ τὴν πρόσληψη τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, ὡς μιᾶς ἐκ τῶν ἀρετῶν ποὺ μᾶς βοηθοῦν στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Αἰσθητῶς καὶ ἐν ἐγρηγόρσει, τὴν ἔβλεπαν, πάντοτε μὲ τὴν ἐνδυμασία τῆς Ἀρβανιτίσσης μητέρας, μὲ διάφορες ἐκφράσεις στὸ πανέμορφο πρόσωπό της, ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἤθελε νὰ ὑπογραμμίσῃ πρὸς ὄφελος τῶν χριστιανῶν, καὶ μετὰ τὴν ἔχαναν, καὶ πάλι ἐπέστρεφε στὰ αἰσθητὰ καὶ πάλι τὴν ἔχαναν στὴν πορεία της πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Τοὺς θύμιζε διαρκῶς ἡ Ἄμωμος ὅτι ἐκεῖ εἶναι ἡ αἰώνια πνευματικὴ πατρίδα ἡ ἑτοιμασμένη γιὰ τοὺς φίλους του Υἱοῦ της.

Ἂς ἀρχίσουμε νὰ εὐαρεστοῦμε τὴν Παναγία τὴν Ἀρβανίτισσα.

Αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει Σεβασμιώτατε ἂν συναντηθοῦν καὶ συνεργασθοῦν οἱ ἀγαθὲς προαιρέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ποὺ μπορεῖ νὰ εὑρίσκονται στὴ Χῖο, στὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ ἀλλοῦ. Χριστιανοὶ ποὺ σέβονται τὴν βούληση τῆς Παναγίας μας νὰ ὀνομάζεται «Παναγία Ἀρβανίτισσα» ἀφοῦ ἐμφανίζεται γιὰ πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα ἐνδεδυμένη τὴν παραδοσιακὴ φορεσιὰ τῆς Ἀρβανιτίσσης μητέρας (ἐνδυμασία σχόλης), ἢ τὴν καθημερινὴ φορεσιὰ (στὰ κατάμαυρα).

Παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σας Σεβασμιώτατε νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε τὴν καταγραφὴ ὁρισμένων ἐνεργειῶν ποὺ ἡ ταπεινώτητά μου πιστεύω ὅτι πρέπει νὰ γίνουν πρὸς δόξα τῆς Παναγίας μας.

1. Καταγραφὴ ὅλων τῶν γεγονότων, ἱστορικῶν καὶ πνευματικῶν (ἐμφανίσεων τῆς Παναγίας μας, θαυμάτων καὶ ἰάσεων).

2. Ἱστορικὸ τῶν ἀλλαγῶν τῆς Παναγίας τοῦ τέμπλου. Ἂν εἶναι δυνατὸν ἡ φωτογράφιση τῶν παλαιῶν εἰκόνων καὶ ἡ περιγραφὴ τῆς αἰτίας τῆς ἀλλαγῆς.

3. Συγγραφὴ τῶν γραμμάτων τῆς Παναγίας μας. Παρακλητικὸς κανών, Χαιρετισμοί, ἐγκώμια, ἀπολυτίκιο, κοντάκιο, μεγαλυνάριο.

4. Μετὰ τὴν καταγραφὴ τῶν γραμμάτων, πιστέυω ὅτι εἶναι αὐτονόητο ὅτι πρέπει νὰ ὁριστῇ ἰδιαίτερη ἑορτάσιμη ἡμέρα γιὰ τὴν Παναγία τὴν Ἀρβανίτισσα διάφορη αὐτῆς τῆς Ἀναλήψεως.

5. Ἁγιογράφηση τῆς Παναγίας μας μὲ τὴν ἐνδυμασία τῆς Ἀρβανίτισσης μητέρας, μὲ τὴν ὁποία βούλεται νὰ ἐμφανίζεται ἕως καὶ στὶς ἡμέρες μας. Ἐσωκλείω ἐπιστολὴ τῆς κυρίας Ἑλένης Κοψιδᾶ ἀπὸ Πάτρα διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

6. Εἰς τὸ ἑξῆς νὰ ἀναγράφεται ἡ Παναγία ἡ Ἀρβανίτισσα στὰ ἡμερολόγια τῆς Μητροπόλεως Χίου, καὶ στὰ δίπτυχα τῶν Νέων Χωρῶν.

Ἐσωκλείω: α) Τὸ Συναξάρι τῆς Παναγίας τῆς Ἀρβανιτίσσης β) Τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἀπὸ τὸν Συναξαριστὴ τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐκδόσεως 1799. γ) Προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στὴν Χαλκιδικὴ περὶ τῶν χρόνων τῶν γεγονότων τῆς πόλης, συνοδευόμενη ἀπὸ τὶς προφητεῖες τῆς Ἁγίας Ματρώνας τῆς ἀόματης (Ρωσσίδας) περὶ τῶν ἡμερῶν μας. Καὶ δ) τὴν ἐπιστολὴ τῆς Κυρίας Ε. Κοψιδᾶ μὲ τὴν περιγραφὴ τῶν ἐμφανίσεων τῆς Παναγίας τῆς Ἀρβανιτίσσης στὴν Πάτρα καὶ στὸ Ἀγρίνιο.

Ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, εὐχόμαστε ἀπὸ καρδίας Σεβασμιώτατε, νὰ τιμήσετε, νὰ δοξάσετε τὴν Παναγία τὴν Ἀρβανίτισσα, ὡς τὴν μητέρα τοῦ μεσαίου ἐκ τῶν τριῶν ἐσταυρωμένων, δηλαδὴ τοῦ ὄντως ΜΕΣΣΙΑ τοῦ σύμπαντος κόσμου, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γονυκλινῶς παρακαλῶ τὴν εὐλογία σας.
Ἀσπάζομαι μὲ σεβασμὸ τὴν δεξιά σας.
Γέρων Νεκτάριος μοναχὸς Ἁγιορείτης.



Ὑστερόγραφο: Ἡ ροὴ ἐπιστολῶν ἀπὸ τὴν Χῖο μὲ περιγραφὲς ἐμπειριῶν Χίων Χριστιανῶν μὲ τὴν Παναγία τὴν Ἀρβανίτισσα συνεχίζεται. Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἔλαβα τὶς ἐπιστολὲς τῶν κυρίων Δημητρίου Μαλαχία τοῦ Μιχαήλ, Κωνσταντίνου Ἀνδριώτου τοῦ Νικήτα καὶ τῆς κας Μαρίας, χήρας του Μακαριστοῦ Στυλιανοῦ Βενέτου.

μὲ σεβασμὸ Γ.Ν.Μ.
Ο Π.Νεκτάριος με το Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσών κ.κ.Διονύσιο

Η Επιστολή δημοσιευμένη και στο περιοδικό "Ορθόδοξη Μαρτυρία": 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.