Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΕΥΩΔΙΑΖΟΝΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


                                    ΕΚΤΑΚΤΟ


                                                Σάββατο, 28 – 11 – 2015, Στεφάνου Οσιομάρτυρος

ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΕΥΩΔΙΑΖΟΝΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Η πολύ δύσκολη μετακίνησή μου ( λόγω βλάβης της υγείας μου ), το Σάββατο 21 – 11 – 2015 από Θεσσαλονίκη προς Άγιον Όρος και η πολύ δυσκολότερη και κοπιαστική επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη, την Τρίτη 24 – 11 – 2015, αμείφθηκαν πνευματικά και πήρα και ρέστα.

Σας καταθέτω την εμπειρία μου αμέσως, για να δοξάσουμε το Θεό μας όλοι μαζί.

Το Σάββατο το μεσημέρι, εγκαταστάθηκα προς φιλοξενία στο Ιερό κελί των Καρυών του Αγίου Νικολάου του Ψαρά. Εκεί Γέροντας είναι ο σεβαστός σε όλους μας πνευματικός, παπα – Αρτέμιος.

ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΛΑΚΚΩΝ ΚΙ ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

Με δέος ο Γέροντας Αρτέμιος μου είπε: « Ξέρετε, πάτερ, εδώ και καιρό, τα συνεργεία διανοίγουν μεγάλους λάκκους περιφερειακά του Ιερού Ναού του Πρωτάτου, για να στηρίξουν τον Ιερό Ναό με τσιμέντο και χοντρά σίδερα. Στη διαδικασία διάνοιξης αυτών των λάκκων, οι εργάτες φέρουν στην επιφάνεια νέους τάφους αγίων λειψάνων που ευωδιάζουν. Είναι άγια λείψανα μαρτύρων ομολογητών της Ορθοδόξου ημών Πίστεως των μαρτυρησάντων μαζί με τον Άγιο Κοσμά τον Πρώτο επί του λατινόφρονος Πατριάρχου Βέκκου το 1204 και Μιχαήλ Παλαιολόγου Αυτοκράτορος ».

Την επομένη ημέρα, Κυριακή  22 – 11- 2015, λειτουργήθηκα στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, με την παρουσία του Αγίου Πρώτου, Οσιοτάτου Λαυριωτάτου Μοναχού, Κυρού Παύλου. Ο Άγιος Πρώτος, με δέος κι αυτός, επιβεβαίωσε όλα τα προλεχθέντα. Ο καιρός που διάλεξε ο Πάνσοφος Θεός μας, να μας γνωρίσει τα νέα παλληκάρια του, είναι σημαδιακός. Τώρα, που πολλοί Ελληνόφωνες ψευτορθόδοξοι τρέχουν μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο προς τον Πάπα, την Πανθρησκεία και τον Οικουμενισμό, ο Θεός μας, για να μας στηρίξει στην Πίστη, μάς αποδεικνύει ότι το μεγαλείο της αμώμου ημών Πίστεως, βρίσκεται στην ομολογία της Ορθοδόξου ημών Πίστεως.

Δε μισούμε κανέναν απ’αυτούς που τρέχουν προς τον Πάπα. Ευχόμεθα να μετανοήσουν και να επιστρέψουν. Αμήν! Γένοιτο! Δόξα Τω Θεώ ημών!


                                                 Ο Κύριος Ιησούς Χριστός
και η Υπεραγία Μητέρα Του
η επονομαζομένη
Παναγία Αρβανίτισσα
να σας ευλογούν.
Γέρων Νεκτάριος Μοναχός
Αγιορείτης



Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Ο Άγιος Παΐσιος είναι και τώρα εδώ!

Ο Άγιος Παΐσιος είναι και τώρα εδώ!

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, πνευματικά πάντα ζωντανός και παρών στα εθνικά γεγονότα. Θα εκπλαγείτε διαβάζοντας το κείμενο που ακολουθεί, όμως θα πρέπει και να φρίξετε και για την αμετανοησία μας. Ευχαριστώ από καρδίας τον Άγιο Γέροντα από το ακριτικό νησί της πατρίδας μας, που μου απέστειλε το κείμενο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ ΚΑΡΜΑΝΤΖΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΗΣ


Σταμάτης Κάρμαντζης
Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής 
Ενότητας Χίου (Βορείου Αιγαίου)

Γεννήθηκα στις Καρυές Χίου από το Γιώργο και την Καλλιόπη Κάρμαντζη. Είμαι το δεύτερο από τα επτά παιδιά της οικογένειας.
Αποφοίτησα από το εξατάξιο ιστορικό Γυμνάσιο Αρρένων Χίου το 1974.
Αξιωματικός Εμπορικού Ναυτικού μέχρι το 1978.
Εν συνεχεία, αποφοιτώντας από τη Σχολή Αξιωματικών Τεθωρακισμένων υπηρέτησα επί 28 μήνες ως Έφεδρος Ανθυπίλαρχος στον Ελληνικό Στρατό. Σήμερα έχοντας παρακολουθήσει όλα τα προβλεπόμενα στρατιωτικά σχολεία και ασκήσεις, κατέχω το βαθμό του Έφεδρου Ταγματάρχη.
Το 1981 κατόπιν εξετάσεων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης διορίζομαι ως πρώτος επιτυχών με βαθμό άριστα Δικαστικός Επιμελητής στο Πρωτοδικείο Χίου.
Είμαι πτυχιούχος με άριστα στην Βυζαντινή Μουσική (πενταετούς φοιτήσεως) του Εθνικού Ωδείου Αθηνών.
Το 1990 εκλέγομαι πρώτος Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Ομηρούπολης.
Το 1994 εκλέγομαι Νομαρχιακός Σύμβουλος Νομού Χίου.
Το 1998 επανεκλέγομαι Νομαρχιακός Σύμβουλος, εκ των δύο πρώτων του Νομού Χίου.
Παντρεμένος με την Άννα Μπίζα, συνταξιούχο Προϊσταμένη της Υγειονομικής Μονάδος του Ι.Κ.Α. Χίου. Έχουμε δύο παιδιά, την Καλλιόπη, Δικηγόρο και το Γιώργο, Πτυχιούχο Πολιτικό Μηχανικό.Οι δραστηριότητες και οι επιτυχίες του κ. Κάρμαντζη συνεχίζονται, και από την 1η Σεπτεμβρίου 2015, υπηρετεί ως εκλεγμένος Αντιπεριφερειάρχης Χίου τη Χίο, τα Ψαρά και τις Οινούσες.



Ανακοίνωση: Στις 22:00 θα αναρτήσουμε το αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό κείμενο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Να το διαβάσουμε.



Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Οι Αρβανίτες και η Παναγιά τους (Εμφάνιση Παναγίας Αρβανιτίσσης στο Αλβανικό μέτωπο)


ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΗΣ 
ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 
ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΜΑΧΗ 
ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Οι Αρβανίτες και η Παναγιά τους
Της Θεοπούλας Παναγιώτου

Οι εμφανίσεις της Παναγίας της Αρβανίτισσας σε όλη την Ελλάδα και τα θαύματα σε πιστούς συνιστούν μία όμορφη άσκηση πίεσης προς τον καλοσυνάτο Ιεράρχη της ακριτικής Χίου να προχωρήσει τάχιστα στην ανακήρυξη σε πανελλαδικό προσκύνημα ναού στο χωριό Καρυές, όπου και πρωτοεμφανίστηκε.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Μαρτυρίες Παναγίας Αρβανιτίσσης - Επιστολές λαϊκών προς Πάτερ Νεκτάριο (ΜΕΡΟΣ 2ο)


Μαρτυρία 2η
Ημερομηνία συνάντησης: 30-08-06
Πρόσωπο: Ανδριώτης Κωνσταντίνος του Νικήτα
Επί πολλά έτη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου «Η ΑΝΑΛΗΨΗ»

«Αυτό που πρωτίστως έχω να πω είναι ότι η Αρβανίτισσα πράγματι είναι ολοζώντανη και είναι εκεί!» μου λέει μόλις ξεκινά η κουβέντα μας.
«Ό,τι γνωρίζω είναι αυτά που άκουγα από την μητέρα μου, όπως της τα έλεγε η γιαγιά της η Ανασταζού (Κικιλή στο επώνυμο). Διότι ο πατέρας της προγιαγιάς μου της Ανεσταζούς ήταν τσοπάνης και έμενε με την οικογένεια του στην περιοχή της Αρβανίτισσας, σε στάνη. Η προγιαγιά μου λοιπόν έλεγε πως όταν ήταν να κτίσουν της εκκλησία, επειδή η Παναγία τους είχε ονειρέψει να κτίσουν εκκλησία, αρχικά ξεκίνησαν να την τοποθετήσουν χαμηλότερα, εκεί που σήμερα έχουν δημιουργήσει μία λιμνοδεξαμενή. Αποβραδύς λοιπόν τελειώνοντας οι εργάτες τη δουλειά τους ν άφηναν τα εργαλεία στον τόπο που έκτιζαν. Το πρωί όμως τα εργαλεία ήταν εξαφανισμένα από τον τόπο που τα άφηναν. Αυτό κράτησε 3-4 ημέρες, ώσπου ένας τσοπάνης τους είπε ότι τα εργαλεία που χάνονταν τις μέρες αυτές, βρίσκονται συγκεντρωμένα στο σημείο που σήμερα είναι το εικονισματάκι στην Πλατεία, δίπλα από όπου έχει κτισθεί σήμερα η Εκκλησία, όπου υπάρχει ένα αγριόκλημα. (Πρόκειται για το σημείο όπου στην προηγούμενη μαρτυρία την είδαν να φεύγει). Κατάλαβαν ότι ήταν σημάδι για να κτισθεί εκεί η Εκκλησία. Επειδή όμως το συγκεκριμένο σημείο ήταν και είναι ακόμη δύσβατο δεν μπόρεσαν να τη κτίσουν εκεί, αλλά σε μικρή απόσταση, εκεί που είναι τώρα. Στο σημείο αυτό -στο δέντρο- εκεί είναι η Παναγία!
Εκεί την είδα κι εγώ στον ύπνο μου να μπαίνει. Την έχω δει και εγώ και η μητέρα μου πολλές φορές στον ύπνο μας. Όταν ήμουν στο Σύλλογο την έβλεπα συνήθως Κυριακή πρωί στον ύπνο μου και σηκωνόμουν μάζευα εργάτες και ανέβαινα στην Εκκλησία για να δουλέψουμε^ εθελοντικά πάντα/με συγχωριανούς. Ένα όνειρο όμως που είδα στην Αμερική, πριν να έρθω και να εγκατασταθώ στο χωριό, το θυμάμαι καλά. Είδα λέει ότι βρέθηκα στην εξώπορτα της Παναγιάς και είδα από εκεί μέσα στον αυλόγυρο εκεί που είναι ο πλάτανος, που σήμερα έχουν φυτέψει και κάτι τριανταφυλλιές, μία γυναίκα όμορφη, μαυροφορεμένη, με μαντήλι. Μου έκανε το χέρι της σαν να μου έλεγε προχώρα. Την είδα στη συνέχεια να ανεβαίνει στο αγριόκλημα στο εικονισματάκι και να χάνεται εκεί. Μετά το όνειρο αυτό έστειλα χρήματα στη μητέρα μου στην Χίο και έκανε μία λειτουργία.
Στα παιδικά μου χρόνια έμενα κι εγώ με την οικογένειά μου στην Αρβανίτισσα, ήταν κι ο πατέρας μου τσοπάνης. Τότε εκεί έμενε κόσμος πολύς, σαν χωριό ήταν, τουλάχιστο 100 άτομα. Θυμάμαι από μικρός τη μητέρα μου να λέει το πιστεύω πάνω από το αγίασμα της Αρβανίτισσας εκεί στο πηγαδάκι στην πλατεία και να βράζει το νερό, να βγάζει φυσαλίδες. Η μητέρες δύο συγχωριανών μας του Στρατή του Καλαμάρη και του Σταύρου του Κατσάφαρου που έμεναν πάνω, όταν έσβηνε το καντήλι, άκουγαν μέσα στη νύχτα την καμπάνα να κτυπά από μόνη της και σηκώνονταν να το ανάψουν οι δυο τους.
Ο Γιώργης ο Καράπουρνος μου έχει πει την ιστορία με τον αδελφό του (Τάγκουλης ήταν το παρατσούκλι του) όταν συχνά περνούσε 4-5 η ώρα το πρωί από την Εκκλησία για να πάει στη δουλειά του —είχε κι αυτός ζώα- και ποτέ δεν σκεφτόταν να ανάψει το καντήλι αν και το έβλεπε σβηστό. Ένα χάραμα λοιπόν πέρασε την ίδια ώρα και ανέβηκε προς το βουνό ψηλότερα από το σημερινό πάρκιν. Γυρίζοντας το βλέμμα του πίσω βλέπει στη εξώπορτα της Εκκλησίας μία γυναίκα μαυροφερεμένη πού του έδειχνε με το χέρι της προς το καντήλι. Φοβήθηκε. Από τότε άναβε κάθε μέρα ανελλιπώς το καντήλι. Γι' αυτό σου λέω η μαυροφόρα είναι εκεί! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Όταν κάναμε προ 15 ετίας περίπου τη μεγάλη επισκευή βρήκαμε κάτω από την Αγία Τράπεζα ένα μαρμαράκι που ανέφερε «Ανάληψη» και μία ημερομηνία 1904 ή 1906. Το μαρμαράκι αυτό το έχουμε βάλει πάνω από την πόρτα της Εκκλησίας και μπορείτε να το δείτε. Αυτό όμως σημαίνει ότι η Εκκλησία από την αρχή που κτίσθηκε ήταν αφιερωμένη στην Ανάληψη του Χριστού.»

τηλ. 22710-79393


Μαρτυρία 3η
Πρόσωπο: Μαρία χήρα Στυλιανού Βενετού
Ημερομηνία: 30-08-06
«Την Παναγία την Αρβανίτισσα την είχε δει η γιαγιά μου η Μαριγώ. Θυμάμαι που έλεγαν ότι όταν είχε παχτώσει (= νοικιάσει) το κτήμα της Αρβανίτισσας, έμεναν στο κελάκι που σήμερα είναι το μαγειρείο. Ένα βράδυ λοιπόν ενώ κοιμόταν άκουσε κτύπημα στην πόρτα και μία γυναικεία φωνή να λέει: Ε κουμπάρα! Ε κουμπάρα!! Αμέσως μετά άκουσε βήματα στην αυλή που κατευθύνονταν προς την Εκκλησία. Βγήκε αμέσως έξω νομίζοντας πως είναι η κουμπάρα της η Ανεσταζού. Είδε μία γυναίκα μαυροφορεμένη, με μαύρο σάλι ριγμένο πάνω από τα ρούχα της, γυρισμένη πλάτη να πηγαίνει προς την πόρτα της Εκκλησίας. Πήγε και η γιαγιά μου προς την Εκκλησία, όταν έφτασε όμως η πόρτα ήταν κλειστή. Άνοιξε και μπήκε. Το καντήλι ήταν σβηστό και το άναψε, όμως η κουμπάρα της που περίμενε να τη βρει μέσα στην Εκκλησία δεν ήταν εκεί Βγήκε και την έψαξε έξω και γύρω από την Εκκλησία αλλά πουθενά. Την επομένη μέρα ρώτησε την Ανεσταζού και έμαθε ότι εκείνο το βράδυ δεν είχε κοιμηθεί στην Αρβανίτισσα, αλλά στο χωριό (Καρυές) γιατί είχε να ζυμώσει. Κατάλαβε ότι η μαυροφορεμένη γυναίκα ήταν η Παναγιά, που την ειδοποιούσε με τον τρόπο αυτό ότι το καντήλι ήταν σβηστό.»
τηλ. 22710-79278


12-6-2006
Γέροντα Νεκτάριε σας φιλώ το χέρι,
Από κάποια κυρία πληροφορήθηκα ότι γράφετε βιβλίο για την Παναγία την Αρβανίτισσα και θέλω κι εγώ να σας γράψω γιατί εκεί μεγάλωσε ο πατέρας μου. Ήταν βοσκός. Είμαστε 6 αδέλφια. Εγώ είμαι η μεγαλύτερη. Τη βλέπαμε την Μεγαλόχαρη πάνω στα βουνά να γυρίζει συνέχεια μια κοπέλα πανύψηλη, αδύνατη και πεντάμορφη. Αυτά τα βουνά έχουν αγιάσει γέροντα, μέρα νύχτα τα γύριζε. Δεν ξέρουμε το γιατί. Ποτέ δεν μας μίλησε μόνο στον ύπνο μας μάς ονείρευε τι θέλει. Μια φορά ακούσαμε την καμπάνα να κτυπά πάρα πολύ δυνατά και μας λέει η μητέρα μου η οποία έχει πεθάνει επίσης και ο πατέρας μου, πάρτε το κλειδί και πηγαίνετε να ανάψετε το καντήλι. Εγώ πήρα τα δύο πιο μικρά μου αδέλφια και πήγα. Όταν φτάσαμε λέει ο ένας μου αδελφός η εκκλησία είναι κλειστή, ποιος χτυπούσε την καμπάνα; Εγώ δεν τους είπα για να μην φοβηθούν, αλλά μέσα ακουγόταν ψαλμωδία. Ανεβαίνω πούχει πεζούλα απέξω να δω από το παραθυράκι ποιοι είναι μέσα και ψάλλουν και βλέπω μια γυναίκα ψηλή και λυγερή και φορούσε κατακόκκινα τσαρούχια που φορούν οι τσολιάδες, αλλά τότε δεν ήξερα τι λέγονται κι έλεγα στη μητέρα μου καλέ μαμά φορούσε κατακόκκινα τσούκαρα. Ωραία που ήτανε κι όπως περπατούσε βούιζε η εκκλησία. Εγώ γέροντά μου φοβόμουν να μπω αλλά δεν έλεγα τίποτα γιατί τ’ αδέρφια μου ήταν πολύ μικρά κι θα φοβόντανε κι εγώ όταν πήγαινα πάντα τα ’παιρνα μαζί μου και μετά δεν θα ξανάρχονταν. Όταν την είδα και μπήκε στο ιερό ξεκλείδωσα και μπήκα και άναψα το καντήλι κι έφυγα τρέχοντας. Πήγα και το είπα στη μητέρα μου καταφοβισμένη. Εκείνη με καθησύχασε να μη φοβούμαι γιατί η Παναγιά μας φυλάει και μας συντροφεύει μέσα στα βουνά που είμαστε κι άλλα πάρα πολλά που δεν τα θυμάμαι γέροντά μου. Τ’ αδέλφια μου είναι στην Αμερική που σίγουρα θυμούνται περισσότερα. Πάντως θυμάμαι ότι δεν ξαναπήγα γιατί φοβόμουν και πήγαινε η μητέρα μου πια. Η γιαγιά μου μας έλεγε την έβλεπε συχνά μέσα στην αυλή πούχει περιβολάκι από τριανταφυλλιές του γλυκού, βυσσινιές, αμπέλια, έχει απ’ όλα και πάνω σ’ ένα μικρό υψωματάκι πάνω από την εκκλησία εκεί την έβλεπαν συνέχεια να κάθεται κι έχουν φτιάξει προσκυνητάρι πάνω στο υψωματάκι. Εκεί ήταν το κάθισμά της.
Αυτά γέροντά μου ήθελα να σας τα γράψω και να σας μιλήσω για τη χάρη της. Εύχομαι να σας βοηθήσει η Αρβανίτισσα να ’ρθείτε να την προσκυνήσετε και να δείτε με τα μάτια σας όλα αυτά που σας γράφω.
Σας φιλώ το χέρι με σεβασμό.

Αγγέλα Δημ. Αντριώτου
Καρυές Χίου 82100
τηλ. 22710-79212

23-1-2007

Σεβαστέ γέροντα Νεκτάριε, σας φιλώ ταπεινά το χέρι και εύχομαι σε όλους μας «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ».
Πληροφορήθηκα ότι γράφετε βιβλίο για την «Παναγία την Αρβανίτισσα» και δεν σας κρύβω ότι συγκινήθηκα τόσο πολύ που από τόσο μακριά εμπνευστήκατε από τη χάρη της να γράψετε βιβλίο για τα θαύματά της και σας ευχαριστώ τόσο πολύ. Εγώ γέροντά μου είμαι κόρη βοσκού. Ονομάζομαι Κατίνα Παγούδη. Οι γονείς μου όλη τους τη ζωή εκεί την έζησαν γιατί τα κοπάδια μας ήταν εκεί στην «Αρβανίτισσα» και η στάνη μας και συνεχώς μας μιλούσαν για την Παναγία. Την έβλεπαν να περπατάει πάνω στα βουνά μέρα μεσημέρι μπροστά τους, ψηλή πολύ και αδύνατη και πολύ όμορφη. Ποτέ δεν τους μίλησε, κι αν καμιά φορά θέλησαν να της μιλήσουν να της διασταυρώσουν το δρόμο και να την πλησιάσουν την έχαναν από μπροστά τους. Ίσως ήθελε να τους δείχνει μόνο ότι είναι εκεί ότι τους συντροφεύει και τους προστατεύει, να τους δίνει κουράγιο. Επίσης μας διηγήθηκε πολλές φορές ένα περιστατικό που έζησε στο βουνό με ένα μικρό παιδί χωριανό μας μόλις 10 χρονών τότε. Ο πατέρας μου δεν ζει να τον ρωτήσω ποια χρονολογία ήταν. Τέλος πάνω στο βουνό όπως έβοσκε το κοπάδι τα γιδοπρόβατά του συναντήθηκε με αυτό το παιδί τότε που βοσκούσε τα ζώα τους κι αυτό το βλέπει να κλαίει. Του λέει τι έχεις βρε μικρά μου, γιατί κλαις αγόρι μου, τι έπαθες και το παιδί του απαντάει: τι νάχω Μαστορδημήτρη, πάει ο τέταρτος χρόνος που είμαι χωρίς παπούτσια και θάρτει πάλι ο χειμώνας και τι θα κάνω; Δεν ήθελα τίποτα άλλο νάχω μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια μα πού να βρω τα λεφτά; Ο πατέρας μου δεν έχει χρήματα. Κι έτσι όπως μιλούσε το παιδί χτυπούσε και τη γκλίτσα του κάτω στην πέτρα κι ακούστηκε ένα ντιν σαν να κτύπησε σε κάποιο αντικείμενο. Κοιτάει και βλέπει ένα χρυσό φλουρί, ξανά άλλο ντιν να και το δεύτερο φλουρί, το παιδί τρελάθηκε από τη χαρά του, άφησε το κοπάδι τους κι έτρεχε να πάει στη στάνη τους που ήταν η μητέρα του να της δώσει τα φλουριά να πάει να του πάρει τα παπούτσια. Αυτό το είδε με τα μάτια του ο πατέρας μου. Πού βρεθήκανε τα φλουριά, βγαίνανε από την πέτρα. Η χάρη της Παναγίας του τα έριξε μπροστά του που ήταν αθώο αγγελούδι και τα ματάκια του σαν διαμάντια γυαλίζανε και τρέχανε δάκρυα κι αναφιλητά ατελείωτα. Όλοι μας πάτερ την έχουμε προστάτισσά μας, σ’ αυτό το χωριό είμαστε μεγαλωμένοι οι περισσότεροι κάτοικοι. Μας προστάτεψε μικρά παιδιά μέσα στα βουνά με πολλές ελλείψεις οι γονείς μας κι εμείς, αλλά είμαστε περήφανοι που η χάρη της μας έκανε καλούς ανθρώπους, φτωχούς μα τίμιους.
Συγχωρέστε μου τις τυχόν παρατυπίες μου και το ανορθόγραφο της επιστολής μου γιατί μετά βίας βγάλαμε το Δημοτικό.
Σας φιλώ με σεβασμό το χέρι.

Κατίνα Παγούδη
Καρυές Χίος, 82100
τηλ. 22710-79406

Οσιώτατον
π. Νεκτάριον μοναχόν
Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
Σκήτη Κουτλουμουσίου
24/1/2007                                                                                63086 Καρυαί – Αγ. Όρος

Σεβαστέ π. Νεκτάριε,
Είμαι φοιτήτρια 23 χρονών στη Μικροβιολογία. Λέγομαι Χρυσοβαλάντη Κικιλή και είμαι κάτοικος Χίου. Άκουσα από μια κυρία ότι γράφετε βιβλίο για την Παναγία την Αρβανίτισσα και θέλω και εγώ να σας γράψω γιατί την είδα με τα μάτια μου όταν ήμουν ακόμα 5 χρονών.
Επειδή είναι πάρα πολύ όμορφα εκεί στον προαύλιο χώρο της Παναγίας της Αρβανίτισσας, οι γονείς μου θέλησαν μια Κυριακή να πάρουμε τα φαγητά μας και να πάμε να φάμε εκεί που είναι σαν Παράδεισος. Ο μπαμπάς μου μόλις είχε ξεμπαρκάρει από το πλοίο και του άρεσε πολύ εκεί. Πήραμε το κλειδί από τους κυρίους του συλλόγου της Παναγίας της Αρβανίτισσας, ανοίξαμε την εξώπορτα, ανάψαμε το καντήλι στην Εκκλησία και προχωρήσαμε προς το άγιασμα. Ξέχασα να αναφέρω ότι ο μπαμπάς μου ήταν μηχανικός του εμπορικού ναυτικού.
Μετά από λίγο η μαμά μου έστρωσε τα φαγητά στα τσιμεντένια τραπεζάκια και καθήσαμε στους ωραίους καναπέδες που είναι αρχιτεκτονικά φτιαγμένοι και φάγαμε. Εγώ κάποια στιγμή ανέβηκα σε μια πεζούλα που έχει και περπατούσα πέρα – δώθε σαν παιδί που ήμουν. Γύρισα ξαφνικά και κοίταξα προς τα πάνω ανηφορικά και πάνω από το Άγιασμα στην πλαγιά βλέπω μια γυναίκα ψηλή, αδύνατη με τα μαύρα και φορούσε και μαύρο μαντήλι. Γελούσε και με έκανε νεύμα με το χέρι της να πάω εκεί. Εγώ γυρίζω και της λέω όχι δεν έρχομαι και εκείνη ξανάκανε με το χέρι της. Μου λέει η μαμά μου με ποιον μιλάς Χρυσοβαλάντη μου και της απαντώ: Μια γυναίκα είναι εκεί και μου λέει να πάω κοντά της. Η μαμά μου φοβήθηκε και λέει να φύγουμε αμέσως μήπως μας συμβεί κάτι και ποια είναι η γυναίκα και πού είναι αφού εμείς δεν βλέπουμε τίποτα. Οι γονείς μου δεν την έβλεπαν και ο μπαμπάς μου πάει να δει πού είναι η γυναίκα και όσο πλησίαζε προς το μέρος της έφυγε χωρίς να την βλέπει αυτός αλλά μόνο εγώ την έβλεπα. Την έχασα αμέσως και θυμάμαι που έλεγα στον πατέρα μου εκεί που στέκεις τώρα εκεί στεκόταν μα έφυγε η γιαγιά καλέ μπαμπά, γύρισε πίσω. Την έλεγα γιαγιά γιατί φορούσε μαντήλι. Η μητέρα μου φοβήθηκε πάρα πολύ, ο μπαμπάς μου όμως δεν φοβήθηκε γιατί μας είπε ότι είναι η Παναγία η Αρβανίτισσα και παρουσιάστηκε μόνο στο παιδί που είναι αθώο. Και μετά από λίγο φύγαμε γιατί γκρίνιαζε η μαμά, ο μπαμπάς όμως ήξερε από τους γονείς του πολλά που ζούσαν εκεί στην περιοχή και ο πατέρας του την είχε δει εκεί στο ίδιο σημείο. Εκεί την έχουν δει οι περισσότεροι και επάνω στο βουνό της έχουν κτίσει προσκυνητάρι κατόπιν υποδείξεώς της σε κάποιον άλλο χωριανό.
Εκεί αρέσκεται η Μεγαλόχαρη να κάθετε και να περιφέρεται στην πλαγιά με τα αγιοκλήματα, τα θυμάρια και τα μυρωδάτα αγριότσαγα και τις φασκομηλιές. Είναι μια στολισμένη βουνοπλαγιά παραδεισένια. Εμφανίστηκε εν ονείρω σε κάποιον κύριο από τις Καρυές να πάει να της κτίσει το προσκυνητάρι όπως και το έκτισε. Αρέσκεται πολύ να κάθεται εκεί στο ύψωμα.
Βοήθειά μας να είναι η χάρη της και όποτε βρεθώ στη Χίο, διότι σπουδάζω στην Αθήνα, μου αρέσει να πηγαίνω να προσκυνώ και συνεχώς κοιτάζω εκείνο το μέρος, το θυμάμαι σαν τώρα.
Αυτά σας γράφω και σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως π. Νεκτάριε, που τιμάτε πάρα πολύ τον τόπο μας και πάνω από όλα την Παναγία την Αρβανίτισσα.

Σας φιλώ με πολύ σεβασμό το χέρι.

Χρυσοβαλάντη Κων. Κικιλή
Χίος 82100, τηλ. 22710 20049



Ευστρατία Ιωαννίδου
Αγ. Κυριακής 15, Χαριλάου
Τ.Κ. 54.250 Θεσ/νίκη

13-7-2009
Σύναξις Αρχαγ. Γαβριήλ, Στεφάνου, οσ. Σαββαΐτου
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
Ιερά Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος
Κουτλουμουσίου
23.086, Καρυαί, Τ.Θ. 107 Αγ. Όρος

Αγαπητέ Αδελφέ Νεκτάριε Μοναχέ Αγιορείτη,
Ίσως ήταν στο πρόγραμμα του Θεού να πω κι εγώ κάτι για την Παναγία την Αρβαντίσσα της Χίου.
Πέρασαν χρόνια πολλά 20. Η κόρη μου πήγαινε παιδικό σταθμό, σήμερα είναι 25 ετών.
Τότε βλέπω στον ύπνο μου όνειρο – όραμα, κάτι έντονο που δεν ξέχασα ποτέ και πάντα έψαχνα να δω την μορφή αυτή, της Παναγίας, μια και την ευλαβούμαι πολύ και μαζεύω ό,τι εικονάκι με τη μορφή της. Ασχολούμαι με την αγιογραφία.
Ήταν λέει κάπου προς την Αθήνα, θάλασσα πεντακάθαρα νερά. Έβλεπα μια εικόνα της Παναγίας με το Χριστό στην αγκαλιά να είναι στη θάλασσα, περίπου 30 πόντους κάτω από την επιφάνεια, όμως τόσο καθαρό το νερό την έβλεπα να με χαμογελά. Στον πυθμένα της θάλασσας είχε ερείπια σπιτιών από πλίθες φτιαγμένα (χωμάτινες καλύβες) σαν οικισμό που σκέπασε η θάλασσα.
Το 2009 στην περίοδο της μεγάλης σαρακοστής, Σας γνώρισα στα Ιεροσόλυμα, όταν διακονούσατε στην Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Σε εκείνη τη συνάντησή μας μου δωρίσατε τον παρακλητικό κανόνα της Παναγίας της Αρβανιτίσσης της Χίου. Όταν είδα τη μορφή της Παναγίας της Αρβανιτίσσης αμέσως θυμήθηκα ότι είναι η Παναγία την οποία είχα δει στον ενύπνιό μου πριν 20 χρόνια. Τότε σας είπα αυτή την Παναγία την ονειρεύτηκα και αυτή τη μορφή έψαχνα πάντα να βρω και να τώρα βλέπω τη μορφή της και μαθαίνω το όνομά της.
Δοξασμένο το όνομα του Θεού και η Παναγία η Αρβανίτισσα να μας ευλογεί.
Με εκτίμηση στον εν Χριστώ αδελφό μου π. Νεκτάριο Αγιορείτη.

Ευστρατία Ιωαννίδου




Προς
Γέροντα Νεκτάριο Μοναχό
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
63.086, Καρυαί, Τ.Θ. 107
Αγ. Όρος

Απρίλιος 2013
  
Από την κυρία
Μουλκιώτη Σουλτάνα
Πεντέλης 11
Μεταμόρφωση Αττικής
14452 ΑΘΗΝΑ

Γέροντα Νεκτάριε ευλογείτε,
Μετά την περιγραφή που έκανε ο σύζυγός μου στην δική του επιστολή σχετικά με την αιμορραγία που είχα όταν ήμουν έγκυος δύο μηνών, με την ευχή της Παναγίας η κυοφορία εξελίχθηκε κανονικά μέχρι τον τοκετό. Γεννήθηκε ο γιος μου υγιής. Τον μεγάλωσα όπως και την κόρη μου με νουθεσία Χριστού, όπως μεγαλώνουν όλα τα παιδάκια σε μια χριστιανική ορθόδοξη οικογένεια. Το παιδί μας στο τέλος της εφηβείας και μετά από Πανελλαδικές εξετάσεις, πέτυχε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Λόγω της εγκατάστασης του γιου μας στη Νήσο Χίο, η οικογένεια αρχίσαμε να ταξιδεύουμε συχνά στο νησί και να κάνουμε προσκυνηματικές εκδρομές σε ιερές μονές και ναούς της Χίου.
Παρόλη τη διατριβή μας στα ιερά προσκυνήματα κανείς ποτέ από τους χριστιανούς της Χίου δεν μας ενημέρωσε για την Παναγία την Αρβανίτισσα των Καρυών της Χίου. Ό,τι δεν μας ανακοινώθηκε ανθρωπίνως για την Παναγία την Αρβανίτισσα, ήρθε προσωπικά η Μήτηρ του Θεού και σε ένα ενύπνιο μου ανακοίνωσε την ύπαρξή της.
Στα μέσα περίπου Μαρτίου του 2013, ξύπνησα το πρωί και είχα στη μνήμη μου ένα όνειρο και άρχισα να το διηγούμαι στο σύζυγό μου. Βρισκόμουν στην πόρτα ενός κτίσματος κάτι σαν κάποιο μικρό κατάστημα που είχε κάτι να ψωνίσω, αλλά δεν έβλεπα στο εσωτερικό του. Η πόρτα ήταν στενή και είχε ένα σκαλοπάτι υπερυψωμένο κάπως, και μπροστά μου ήταν αρκετές γυναίκες, μόνο γυναίκες άγνωστες σε μένα. Εγώ στεκόμουν από πίσω τους, κάτω από το σκαλί και κοίταζα μέσα σαν να περίμενα σειρά να μπω μέσα.
Τότε από το εσωτερικό του δωματίου προβάλλει μια γυναίκα λυγερόκορμη, με σταρένιο σεμνό και ήρεμο πρόσωπο, φορώντας μια τυπική καθημερινή Αρβανίτικη ενδυμασία, όπως φοράνε οι αρβανίτισσες μητέρες στην καθημερινότητα, σε χρώμα μπεζοκαφετί, με μαντήλι στο κεφάλι δεμένο μπροστά στο σαγόνι της στο ίδιο χρώμα με τη φορεσιά.
Άπλωσε το χέρι της και παραμέριζε τα κεφάλια των γυναικών που ήταν μπροστά μου για να φτάσει το χέρι της σε μένα για να μου δώσει τρία δώρα. Πρώτα μου έδωσε ένα ματσάκι μικρό με πευκοβελόνες και φύλλα βελανιδιάς, πράσινα χλωρά, αλλά δεν ενθυμούμαι εάν είχε πάνω και κάποιο βελανίδι. Μετά μου έδωσε το δεύτερο δώρο που δεν κατάλαβα τι υλικό ήταν, πάντως ήταν γυαλιστερό σαν φίλντισι σε απαλό ροζ χρώμα στο μέγεθος φουντουκιού και μου είπε «κράτησέ το αυτό, είναι για φυλαχτό». Μου δίνει και το τρίτο δώρο, ένα στρογγυλό άσπρο αντικείμενο στο μέγεθος ασπιρίνης, τυλιγμένο σε διάφανο χαρτί, όχι άσπρο, αλλά λίγο καφετί και μου είπε «και αυτό είναι για φάρμακο, για γιατρικό». Τα πήρα στα χέρια μου και εκείνη χάθηκε πάλι στο εσωτερικό του δωματίου. Και εγώ φώναζα να με ακούσει, από πού είναι αυτά, πείτε μου, πείτε μου, από πού είναι. Τότε ξαναπροβάλλει από την πόρτα με κοίταξε και μου είπε «από την Παναγία την Αρβανίτισσα».
Μέχρι τότε δεν γνώριζα ότι υπάρχει Παναγία Αρβανίτισσα. Είχα την εντύπωση ότι ήταν η Παναγία η Μακαριώτισσα. Ρωτώντας έμαθα ότι υπάρχει στο ορεινό χωριό Καρυές της νήσου Χίου, η εικόνα και το εξωκκλήσι της Παναγίας της Αρβανίτισσας. Και θεώρησα ότι δεν είναι τυχαίο γιατί στη Χίο σπουδάζει ο γιος μου στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Στη συνέχεια ερευνώντας και ζητώντας πληροφορίες για την Παναγία την Αρβανίτισσα, ρωτήσαμε και τον κ. Καλοζούμη, εκδότη της τοπικής εφημερίδας Ξηρονομή, της περιοχής Βοιωτίας. Μας ανέφερε ότι το θέμα της Παναγίας Αρβανιτίσσης επιμελείται ο πατήρ Νεκτάριος Αγιορείτης.
Μας έδωσε το τηλέφωνό σας και άρχισε η επικοινωνία μας μαζί σας, ως τη στιγμή αυτή όπου ολοκληρώθηκαν οι δύο επιστολές, η δική μου και του συζύγου μου, και απεστάλησαν στην Ιερά Καλύβη σας στο Άγιον Όρος.
Σας παρακαλούμε να εντάξετε και την δική μας εμπειρία με την Παναγία την Αρβανίτισσα, στο σχεδιασμό που έχετε για την προβολή και δοξολογία της μητέρας του Θεού μας.
Την ευχή σας να έχουμε.


26/6/2013
Γέροντα Νεκτάριε ευλογείτε,
Όπως όλοι που ευλαβούνται την χάριν της Υπεραγίας Θεοτόκου έτσι και εγώ, θα ήθελα να σας καταθέσω ένα θαύμα της Παναγίας.
Πριν λίγες ημέρες, ήμουν πολύ στενοχωρημένη, γιατί το παιδί μου που είναι φοιτητής, μου παραπονιόταν για τον πατέρα του που τον είχε επισκεφθεί στην πόλη που φοιτούσε.
Ο γιος μου διαμαρτυρόταν, ότι συγγενικά άτομα του αντρός μου τους έβαζαν στα λόγια, με αποτέλεσμα να φιλονικούν.
Εγώ ανησυχούσα για το παιδί μου, γιατί είχα μόνο αυτό το παιδί και κατόπιν βοήθειας της Παναγίας μας το έφερα στον κόσμο και το βάπτισα στον Ιερό Ναό Της στην νήσο Τήνο. Μέσ’ στη στενοχώρια μου σκέφθηκα πως δεν είναι σωστό να απελπίζομαι και έψαξα στην βιβλιοθήκη μου να βρω κάποιο βιβλίο εκκλησιαστικό που να έχει κάποιο τηλέφωνο μοναστηριού να πάρω και να ζητήσω βοήθεια.
Βρήκα τον Παρακλητικό κανόνα της Παναγίας της Αρβανιτίσσης του οποίου την επιμέλεια έχετε εσείς γέροντα, στις Καρυές του Αγίου Όρους, στο περιβόλι της Παναγίας. Σας πήρα τηλέφωνο, με συμβουλέψατε και μου ζητήσατε τα ονόματά μας και μου είπατε να προσευχηθώ και εγώ η ίδια. Το βράδυ άναψα ένα κεράκι για την Παναγία και διάβασα την παράκληση της Παναγίας της Αρβανίτισσας. Όταν στη σελίδα 40 διάβασα το μεγαλυνάριο της Παναγίας της Αρβανίτισσας που έλεγε:
«Ρόδον το αμάραντον και τερπνόν, ήνθησας Παρθένε Αρβανίτισσα τον Χριστόν, ου ταις απορρήτοις και θείαις ευωδίαις ευφραίνονται καρδίας τα αισθητήρια».
Αμέσως ένιωσα μια άρρητη ευωδία. Χαρούμενη τώρα, συνέχισα την παράκληση και τελειώνοντας ένιωσα μια σιγουριά για τη θεία παρέμβαση της Παναγίας.
Μετά από 1/2 ώρα με παίρνει ο γιος μου τηλέφωνο και μου λέει:
– Ο πατέρας μου μόλις μου άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, με αγκάλιασε και με φίλησε και μου είπε:
– Πάρε το κινητό τηλέφωνο και δεν θέλω ούτε να παίρνω ούτε να με παίρνουν οι θείες σου γιατί κατάλαβα πως εκείνες, μας βάζουν και μαλώνουμε.
Τότε το παιδί μου χάρηκε γιατί χρόνια γινότανε αυτό με αποτέλεσμα να έχω χάσει την υγεία μου. Στα 36 μου χρόνια είχα πάθει έμφραγμα και ανακοπή. Ανησυχούσα για το παιδί μου μήπως και εκείνο πάθει τίποτα. Για μένα και το παιδί μου ήταν θαύμα της Παναγίας να μπορέσει ο άντρας μου να δει την πραγματικότητα και να κοιτάξει την οικογένειά του, χωρίς να επηρεάζεται από τρίτα άτομα.
Σας ευχαριστώ για την προσευχή σας και έχω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Παναγία την Αρβανίτισσα και σε εσάς. Και τελειώνω με τους στίχους της παρακλήσεως.
«Δέσποινα πρόσδεμας τας δεήσεις των δούλων Σου
και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως».

Αιμιλία Μακρή
Θήβα Βοιωτίας

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Μαρτυρίες Παναγίας Αρβανιτίσσης - Επιστολές λαϊκών προς Πάτερ Νεκτάριο (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Το συναξάρι της Παναγίας της Αρβανιτίσσης που προηγήθηκε, οι επιστολές της Παναγίας της Αρβανιτίσσης που ακολουθούν τις επόμενες ημέρες και η εμφάνιση της Παναγίας της Αρβανιτίσσης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έχει ευλογία από το Γέροντα Νεκτάριο να διακινηθούν για εμπορικούς λόγους.

Ακολουθούν μερικές από τις επιστολές με εμφανίσεις της Παναγίας της Αρβανιτίσσης 
Καλοκαίρι 2006
Γέροντα Νεκτάριε Ευλογείτε,

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Συναξάρι της Παναγίας Αρβανίτισσας της Χίου

συγγραφέν υπό Σταματίου Καρμαντζή της Χίου


Η περιοχή αυτή βρίσκεται στο Β. Δ. μέρος των Καρυών. Ξεκινά από τις παρυφές του Πηγάνιου Όρους και είναι τοπωνύμιο της ευρύτερης περιοχής « Κοχλιάς ». Η περιοχή συνορεύει Β. Α. με το Όρος Αίπος και Δυτικά με το Προβάτειον Όρος.

Μικρό μέρος της περιοχής είναι δάσος και το μεγαλύτερο καλύπτεται από θάμνους και αστυφίδες. Γενικά η περιοχή είναι ένα τοπίο με άγρια ομορφιά , χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα με αρκετά χιόνια και φυσιολογικές θερμοκρασίες το καλοκαίρι.

Πάνω από ένα αιώνα η περιοχή αυτή φιλοξενούσε ποιμένες, το κύριο επάγγελμα των χωρικών του χωριού Καρυές, που γειτνιάζει με την εν λόγω περιοχή, με πληθυσμό σήμερα 700 κατοίκων και παλαιότερα τον διπλάσιο και περισσότερο.

Οι Καρυές, τα  Αυγώνυμα, ο Ανάβατος και ο Δαφνώνας είναι τα χωριά που δημιουργήθηκαν από τον πληθυσμό που συνέρευσε από την Κωνσταντινούπολη για να κτίσουν τη Νέα Μονή, εκπλήρωση Υπόσχεσης και Τάματος του εξόριστου τότε Βασιλέα Κωνσταντίνου Μονομάχου Θ΄ ( 1042 – 1054 ), ο οποίος έζησε τα χρόνια της εξορίας του στην περιοχή της Νέας Μονής και είχε υποσχεθεί στους καλόγερους της περιοχής ότι όταν επιστρέψει επανακτώντας το θρόνο, θα έστελνε ένα καραβάνι τεχνιτών, εργατών και διανοουμένων για να κτίσουν μεγαλοπρεπή ναό στο ρυθμό της Αγίας Σοφίας. Πιστός στο Τάμα και την Υπόσχεσή του, έστειλε πλοία με εκατοντάδες τεχνίτες, φημισμένους εργάτες, σχεδιαστές, διανοουμένους, μαζί με υλικά από την Κωνσταντινούπολη και μετά από πολλά χρόνια ολοκλήρωσαν το μεγαλοπρεπές έργο της Νέας Μονής. Αυτό δε το μνημείο σώζεται μέχρι και σήμερα, παρά τις καταστροφές και τις λεηλασίες που υπέστη και αυτό, από τους Τούρκους κυρίως. Μετά το πέρας και την ολοκλήρωση του κτισίματος της Νέας Μονής, οι άνθρωποι αυτοί διασκορπίστηκαν στις γύρω περιοχές, κτίζοντας αυτά τα χωριά για να διαμείνουν και σιγά – σιγά εμπλουτίζονταν και με άλλους  πληθυσμούς και έφθασαν στη σημερινή τους μορφή, έχοντας σήμερα πληθυσμό οι Καρυές 700 κατοίκους, ο Δαφνώνας 450 κατοίκους, ο Ανάβατος 30 και τα Αυγώνυμα 100. Αυτός δε ο πληθυσμός ήτο τριπλάσιος τουλάχιστον, όμως η φτώχεια και η στέρηση ανάγκασε τους  περισσοτέρους από αυτούς να ξενιτευτούν στην Αμερική και την Αυστραλία για ένα καλύτερο μέλλον. Απόγονοι δε αυτών των ανθρώπων, τρίτη και τέταρτη γενιά επισκέπτονται τα χωριά τους και τα στηρίζουν με κάθε τρόπο δείχνοντας τη μεγάλη τους αγάπη στις ρίζες των παππούδων και των γονέων τους.

Πάνω από 50 πολύτεκνες φαμίλιες διέμεναν με τα κοπάδια τους σ’αυτή την περιοχή του Κοχλιά σε μάνδρες που είχαν κατασκευάσει με τα χέρια τους και σε καλύβες  κτισμένες από πέτρα. Αρκετές από αυτές σώζονται μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι φτωχοί, αλλά πολύ θεοσεβείς, ζούσαν με την ελπίδα της προστασίας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Από διάφορες αφηγήσεις εξιστορούνται ότι πολλές φορές μέσα από τις κακουχίες και τα βάσανά τους, έβλεπαν οπτασίες και οράματα με την εικόνα της Παναγίας, που τους συντρόφευε και τους έδινε κουράγιο στον άνισο καθημερινό αγώνα της επιβίωσής τους.

Τις περισσότερες φορές έβλεπαν στις κορυφογραμμές μια λυγερόκορμη κοπέλα με αρβανίτικη φορεσιά να περιδιαβαίνει. Αυτή την εικόνα την περιέγραψαν πολλές φορές και διαφορετικά πρόσωπα με ελάχιστες αποκλίσεις ως προς την περιγραφή. Από στόμα σε στόμα διαδόθηκε σε όλους και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι η Παναγία και εξ’αυτής της ενδυμασίας της, την ονόμασαν Παναγία Αρβανίτισσα.     

Στο σημείο αυτό δε, που σήμερα είναι κτισμένος ο Ναός προς τιμήν της, βρέθηκε εικόνισμα της Παναγίας περί τα 1905 από τους βοσκούς της περιοχής και έτσι αποφάσισαν να κτίσουν την εκκλησία. Επειδή όμως και οι οικονομικές δυνατότητες δεν έφθαναν, απευθύνθηκαν στον Αλέξανδρο Κωνσταντινίδη, ένα έμπορο κάτοικο της περιοχής και καλό χριστιανό. Εκεί, σ’αυτή την περιοχή της Αρβανίτισσας, ο Αλέξανδρος Κωνσταντινίδης έκτισε τον υπέροχο Ναό με την βοήθεια του πατρός Γεωργίου Μαρή και του πατρός  Κυρίλλου. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ναός ανεγέρθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας περίπου το 1905. Την περίοδο εκείνη απαγορευόταν από τους Τούρκους να χτίζονται χριστιανικοί ναοί διότι όλα « τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά » και έτσι αρχίζουν το διωγμό εναντίον του Αλέξανδρου Κωνσταντινίδη. Κάποια μέρα τον συνέλαβαν, αλλά τους ξεγέλασε παριστάνοντας άλλον. Έτσι, κρυφά με τη βοήθεια των ποιμένων Καρούσων και των άλλων συγχωριανών μετά από μεγάλο αγώνα, αφάνταστη ταλαιπωρία και εργασία κυρίως νύχτα διότι την ημέρα ήταν πολύ δύσκολο με το φόβο των Τούρκων, έχτισαν και τελείωσαν το Ναό. Έχω κρατήσει αυτές τις αφηγήσεις από τον μπάρμπα – Γιώργη τον Βενέτο που ήταν το ιστορικό βιβλίο του χωριού και πέθανε υπέργηρος τη δεκαετία του 1970 άνω των ενενήντα ετών.

Επειδή είναι κτισμένος σε ύψωμα, απεφάσισαν να τον εορτάζουν την ημέρα της Αναλήψεως και να κάνουν οι ποιμένες και την γιορτή τους, επειδή είναι και το τέλος της δικής τους περιόδου, ευχαριστώντας την Παναγία για τη χρονιά που πέρασε. Μάλιστα κουβαλούν στη χάρη της και βράζουν γάλα για όλους τους  προσκυνητές καθώς επίσης και μικρά κατσικάκια και προβατάκια που τα βγάζουν σε δημοπρασία προς ενίσχυση για τη συντήρηση και ευπρεπισμό της εκκλησίας. Ο ναός αναφέρεται και με τις δυο ονομασίες στις αναφορές του πληθυσμού των Καρυών και της Χίου, Ιερός Ναός Αναλήψεως – Παναγία Αρβανίτισσα, αλλά περισσότερο γνωστός είναι ο ναός ως Παναγία Αρβανίτισσα. Σήμερα στην περιοχή ζουν ελάχιστες οικογένειες κτηνοτρόφων από τις Καρυές, 5 – 6 οικογένειες.

Το 1912 που διώχθηκαν οι Τούρκοι από τη Χίο και απελευθερώθηκε το νησί, μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών διωκόμενοι από τους  Έλληνες  έφτασαν στην περιοχή του « Κοχλιά ». Μπήκαν στο Ναό της Αναλήψεως και προκάλεσαν λεηλασίες και ζημιές στο ναό και στις εικόνες. Τις έσπασαν, τις έκαψαν, τις κατατρύπησαν και τις χαράκωσαν με τα ξίφη τους. Μερικές σώζονται μέχρι και σήμερα. Με την πάροδο του χρόνου, ο ναός άρχισε να φθείρεται. Κατά τη διάρκεια του 1970 τον ανέλαβαν μια ομάδα Καρούσων και με τη βοήθεια των Καρουσίων Σικάγου αναστηλώθηκε ο Ναός.

Ο γράφων θυμάμαι ήταν 16 χρονών παιδί και δεν υπήρχε ούτε αγροτόδρομος, αλλά τότε η συνηθισμένη διαδρομή ήταν από το Πηγάνιο Όρος, η Πηγανιά όπως εμείς το λέμε στις Καρυές, μαζί με τον αδελφικό μου φίλο, Νικήτα Ανδριώτη, και θέλοντας να βοηθήσουμε στην προσπάθεια των γονιών μας, των συγγενών και φίλων που ανέβαιναν τις Κυριακές με τα πόδια και τα ζωντανά τους για να δουλέψουν στην Αρβανίτισσα, αρκετές φορές ξεκινούσαμε κι εμείς μαζί τους. Κάποιες δε φορές μεσοβδόμαδα που δεν είχαμε σχολείο παίρναμε το μουλάρι και το γάιδαρο του παππού Νικήτα, του μπαρμπα – Γιάννη του Καράπουρνου, με τσουβάλια για να φορτώσουμε αμμοχάλικο από τον ποταμό της Αρβανίτισσας, που στέρευε την καλοκαιρινή περίοδο και δεν είχε νερό, απόσταση ένα με ενάμιση χιλιόμετρο από την εκκλησία και να το κουβαλήσουμε στον προαύλιο χώρο για να μπορούν να δουλέψουν τις Κυριακές όσοι πήγαιναν για να βοηθήσουν και να δουλέψουν τη χάρη της, έχοντας τα απαραίτητα υλικά.  

Θυμάμαι ότι κάναμε πολλές διαδρομές χωρίς να νιώσουμε κούραση, αλλά απέραντη χαρά και αγαλλίαση. Όταν δε επιστρέφαμε στο χωριό και έχοντας άγνοια του κινδύνου που διατρέχαμε, κατεβάζαμε τα ζωντανά από τα « σκαλώματα » της Πηγανιάς, μια διαδρομή άκρως επικίνδυνη μόνο για τον περιπατητή, όχι να κατεβάζει μουλάρι ή γάιδαρο. Εμείς λοιπόν, βάζοντας σαν φρένο την ουρά των ζωντανών στο σβέρκο μας και πίσω από εκείνα βήμα – βήμα κατεβαίναμε μέχρι να φθάσουμε στους πρόποδες του βουνού, οπότε τα καβαλούσαμε και γυρίζαμε στο χωριό. Σήμερα που πενηνταρήσαμε και βλέπουμε τι τρέλες κάναμε, αντιλαμβανόμαστε ότι η Παναγία η Αρβανίτισσα ήταν ο Φύλακας Άγγελός μας, διότι είναι αδύνατο από αυτή τη διαδρομή να κατεβάσει άνθρωπος ζωντανό όταν και άνθρωπος με πολλή – πολλή δυσκολία και αρκετή ικανότητα μπορεί να τα καταφέρει.

Αξίζει να αναφέρω τα ονόματά τους και ως μνημόσυνο για ορισμένους από εκείνους που δεν υπάρχουν πια στη ζωή για τον αγώνα, την προσφορά και την αγάπη τους στην Παναγία  Αρβανίτισσα. Πέτρος και Νικόλαος  Μασσάς, Θοδόσης Μαλαχίας, Χρήστος Ανδριώτης, Κωστής  Μανουράς, Γιάννης Ανδριώτης του Αργύρη και Γιάννης Ανδριώτης του Νικήτα, Φραγκούλης Μιχαηλίδης, Γιώργης Κάρμαντζης του Θωμά και Νικόλαος Κάρμαντζης του Γεωργίου, Παναγιώτης Σφήκας του Μιχαήλ, Μιχάλης και Μάρκελλος Βενέτος, Κώστας Μεστούσης ή Κοζής, Αλέξης Κρητικός, οικογένειες Κικιλή, Μαρή, Κρητικού, Σφήκα, Δρίζου, Μαλαχία, Τσακίρη, Ρες, Παγούδη, Τσίβικα, Καράπουρνου, Κατσάφαρου, Κρεατσούλα, Καλαμάρη, Βενέτου, Μεστούση, Κάρμαντζη και πολλοί άλλοι, ας μου συγχωρήσουν αν λησμόνησα κανένα πρόσωπο ή οικογένεια, διότι όλοι στο χωριό και όχι μόνο συνεισέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν υπηρεσίες στην Παναγία την Αρβανίτισσα. Η αγάπη τους και η πίστη τους φαινόμενο μοναδικό μέχρι σήμερα. Αυτή η αγάπη και η πίστη έχει μεταλαμπαδευτεί στους νέους των Καρυών σε απίστευτα μεγάλο βαθμό.

Διαμορφώθηκε ο χώρος της αυλής, χτίστηκαν αρκετά κελιά εξοπλισμένα, σύγχρονα που δεν τους λείπει τίποτα. Έτσι φιλοξενούν τους προσκυνητές την ημέρα της Αναλήψεως που γίνεται γιορτή αρτοκλασίας και στη συνέχεια γλέντι τρικούβερτο. Έτσι, ο Ναός αυτός έχει μετατραπεί σε σωστό παράδεισο με τα κρυσταλλένια νερά του, τ’ αμπέλια του με το περίφημο κρασί, που το ανοίγουν την ημέρα της  γιορτής και τα μοιράζουν στον κόσμο. Τα φρούτα του, τα γιασεμιά του, τα τριαντάφυλλά του, σε ζαλίζουν όταν σεργιανάς το προαύλιο του Ναού, ενώ τα τριγύρω χωράφια του είναι κεντημένα με αρωματικά βότανα, όπως αγριότσαγο, φασκομηλιές και δεντρολίβανα.

Την τελευταία δεκαετία ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καρυών « Η ΑΝΑΛΗΨΗ » διοικείται από μια ομάδα νέων ανθρώπων με απίστευτη πίστη και πάθος οι οποίοι έχουν δώσει και εξακολουθούν να δίνουν την ψυχή τους κυριολεκτικά στην περιποίηση, συντήρηση, αλλά και στις διάφορες κατασκευές όλων αυτών των χώρων. Σχεδόν επί καθημερινής βάσεως  πηγαινοέρχονται στην Παναγία την Αρβανίτισσα για να δώσουν και να προσφέρουν ό,τι μπορούν στην εκκλησία, τα κελιά και τα κτήματα τριγύρω. Η απασχόληση αυτή έχει ταυτιστεί με τη ζωή τους και την οικογένειά τους και είναι ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Κάποια χειμωνιάτικη μέρα, από διηγήσεις τους, μετά την εργασία τους απογευματινή ώρα, προσπαθούσαν να ανάψουν φωτιά να ζεσταθούν, όμως παρά τις προσπάθειές τους αυτό δεν μπορούσε να γίνει. Μετά από ώρα κάποιος από τη συντροφιά πήγε στην εκκλησία να πάρει τα σπίρτα γιατί τους είχαν τελειώσει αυτά που είχαν. Εκεί λοιπόν διαπίστωσε ότι τα καντηλάκια ήταν σβηστά διότι είχαν ξεχάσει να τα ανάψουν. Αφού λοιπόν τα άναψε και γύρισε στην παρέα του, με το πρώτο άναψε η φωτιά και ενώ με απορία κοίταζε ο ένας τον άλλον εξήγησε ο νέος που είχε ανάψει τα καντηλάκια τι είχε συμβεί και όλοι μαζί έκαναν το σταυρό τους.

Παλαιοί ποιμένες που σήμερα δεν βρίσκονται στη ζωή όπως ο Σταύρος Κατσάφαρος, ο Λεωνίδας Παγούδης, ο Γιώργης Παγούδης, ο Γιάννης  Καράπουρνος, ο Γιάννης Ανδριώτης και πολλοί άλλοι είχαν να λένε από εμπειρίες της ζωής τους  για το πόσο θαυματουργή  ήταν η Παναγία η Αρβανίτισσα. Μάλιστα κάποιους  εξ’αυτών τους είχε ορμηνέψει στον ύπνο τους πού είχαν κρύψει κιούπια με χρυσά νομίσματα οι Τούρκοι κατά την υποχώρησή τους το 1912 στην περιοχή της Αρβανίτισσας και πραγματικά τα βρήκαν και πολλοί εξ’αυτών έθρεψαν τις φαμίλιες τους με μεγαλύτερη άνεση.

Η μορφή δε της Παναγίας που έβλεπαν στον ύπνο τους τα διάφορα άτομα ήταν πάντα η ίδια. Λυγερόκορμη κοπέλα με Αρβανίτικη φορεσιά που τους καθοδηγούσε πού να ψάξουν και πώς να σκάψουν. Αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό σε όλο το χωριό.

Φαντάζει δε, ωσάν μια όαση μέσα στην έρημο. Οι κάτοικοι των Καρυών, αλλά και των γύρω περιοχών, επισκέπτονται τακτικά την Παναγία την Αρβανίτισσα για να ανάψουν το καντήλι και να προσευχηθούν. Την πιστεύουν πάρα πολύ, ένα ολόκληρο χωριό είναι ταυτισμένο με τη χάρη της, θεωρούν θαυματουργή την εικόνα της και πολλές φορές σιγοψιθυρίζουν την εκπλήρωση της επιθυμίας τους μέσα από την πίστη και την προσευχή τους. Είναι σημείο αναφοράς σε κάθε τους προσευχή και επίκληση, σε κάθε καλό ή κακό στη ζωή τους. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες από ανθρώπους που είδαν τη μορφή της όπως και οι παλαιότεροι με την Αρβανίτικη φορεσιά να πηγαινοέρχεται στις κορυφογραμμές της περιοχής.

Υπάρχει αγροτικός δρόμος σε πολύ καλή κατάσταση που συνδέεται με τον κύριο επαρχιακό δρόμο. Από την πόλη της Χίου απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα και από τις Καρυές περίπου 9 χιλιόμετρα.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΑΡΜΑΝΤΖΗΣ
ΚΑΡΥΕΣ ΧΙΟΣ
ΧΙΟΣ 82100
ΤΗΛ. 22710 – 79373
ΚΙΝΗΤΟ 6945154767

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

ΣΧΟΛΙΟ ΟΣΙΩΤΑΤΟΥ ΛΑΥΡΙΩΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΣΑΒΒΑ ΠΕΡΙ ΑΣΤΟΧΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ, Κ. Κ. ΙΩΣΗΦ ΧΑΡΚΙΟΛΑΚΗ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΚΕΡΑΙΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ



Ἀγαπητέ καί σεβαστέ μου Γέροντα Νεκτάριε,
μέ ἐνημέρωσαν σχετικά μέ τήν εὔλογη ἀντίδρασή σας σέ γραφόμενα τοῦ Ἐπισκόπου κ. Ἰωσήφ Χαρκιολάκη, τά ὁποῖα παραποιοῦν ἱστορικά καί ἐθνικά δεδομένα ἀναφορικά μέ τήν προέλευση τῶν Ἀρβανιτῶν, καί μάλιστα μέ βαρεῖς χαρακτηρισμούς. Γνωρίζω ὅτι ἔχετε ἀσχοληθεῖ ἐπί σειρά ἐτῶν καί ἐπισταμένως μέ τήν ἱστορία καί πορεία τῶν Ἀρβανιτῶν, γιά τήν ἀποκάλυψη καί ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.
Ὄντως, εἶναι πολύ σπουδαῖο πρᾶγμα γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες νά διαφυλάττουμε ἐν πρώτοις ἀμόλυντη τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας καί ἐν συνεχείᾳ, νά γνωρίζουμε τήν ἱστορία μας καί νά τήν διαφυλάττουμε ἀκέραια, μαζί μέ ὅλα τά ἐθνικά μας ἀγαθά μέ τά ὁποῖα μᾶς προίκισε ὁ Κύριος καί γιά τά ὁποῖα σημειωτέον ἔχυσαν τό αἷμα τους Ἅγιοι καί Ἥρωες! Καλούμαστε κάθε στιγμή νά ἀποδεικνυόμαστε ἀντάξιοι κληρονόμοι καί διαχειριστές τους.
Ὡς γνωστόν, ὅταν παραποιεῖται ἡ ἱστορία ἑνός ἔθνους, χάνεται ἡ ἐθνική του ταυτότητα καί ἀσφάλεια καί μετατρέπεται ἐπικίνδυνα σέ εὔκολη λεία ἐπίβουλων ἐχθρῶν.   Εἰδικά σέ καιρούς χαλεπούς ὅπως αὐτοί πού διανύουμε, ὅπου ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας καί ἡ Ἐθνική μας κυριαρχία κινδυνεύουν πανταχόθεν καί βάλλονται ἀπό τήν Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῶν ὀργάνων της. Ἔχουμε, λοιπόν, ἕναν λόγο παραπάνω ὥστε νά εἴμαστε προσεχτικοί, συνετοί καί ἄγρυπνοι φρουροί τους.
Ἀγαπητέ Γέροντα Νεκάριε, σᾶς συγχαίρω γιά τόν ζῆλο καί τήν μαχητικότητά σας, τόσο στά πνευματικά, ὅσο καί στά ἐθνικά μας θέματα. Συνεχίστε μέ τήν ἴδια ζέση καί ἀγάπη πρός τούς Χριστιανούς καί τούς Ἕλληνες καί θά εἴμαστε στό πλευρό σας.

Μετά τιμῆς καί σεβασμοῦ,
Γέρων Σάββας Λαυριώτης