Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΕΥΩΔΙΑΖΟΝΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


                                    ΕΚΤΑΚΤΟ


                                                Σάββατο, 28 – 11 – 2015, Στεφάνου Οσιομάρτυρος

ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΕΥΩΔΙΑΖΟΝΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Η πολύ δύσκολη μετακίνησή μου ( λόγω βλάβης της υγείας μου ), το Σάββατο 21 – 11 – 2015 από Θεσσαλονίκη προς Άγιον Όρος και η πολύ δυσκολότερη και κοπιαστική επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη, την Τρίτη 24 – 11 – 2015, αμείφθηκαν πνευματικά και πήρα και ρέστα.

Σας καταθέτω την εμπειρία μου αμέσως, για να δοξάσουμε το Θεό μας όλοι μαζί.

Το Σάββατο το μεσημέρι, εγκαταστάθηκα προς φιλοξενία στο Ιερό κελί των Καρυών του Αγίου Νικολάου του Ψαρά. Εκεί Γέροντας είναι ο σεβαστός σε όλους μας πνευματικός, παπα – Αρτέμιος.

ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΛΑΚΚΩΝ ΚΙ ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

Με δέος ο Γέροντας Αρτέμιος μου είπε: « Ξέρετε, πάτερ, εδώ και καιρό, τα συνεργεία διανοίγουν μεγάλους λάκκους περιφερειακά του Ιερού Ναού του Πρωτάτου, για να στηρίξουν τον Ιερό Ναό με τσιμέντο και χοντρά σίδερα. Στη διαδικασία διάνοιξης αυτών των λάκκων, οι εργάτες φέρουν στην επιφάνεια νέους τάφους αγίων λειψάνων που ευωδιάζουν. Είναι άγια λείψανα μαρτύρων ομολογητών της Ορθοδόξου ημών Πίστεως των μαρτυρησάντων μαζί με τον Άγιο Κοσμά τον Πρώτο επί του λατινόφρονος Πατριάρχου Βέκκου το 1204 και Μιχαήλ Παλαιολόγου Αυτοκράτορος ».

Την επομένη ημέρα, Κυριακή  22 – 11- 2015, λειτουργήθηκα στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, με την παρουσία του Αγίου Πρώτου, Οσιοτάτου Λαυριωτάτου Μοναχού, Κυρού Παύλου. Ο Άγιος Πρώτος, με δέος κι αυτός, επιβεβαίωσε όλα τα προλεχθέντα. Ο καιρός που διάλεξε ο Πάνσοφος Θεός μας, να μας γνωρίσει τα νέα παλληκάρια του, είναι σημαδιακός. Τώρα, που πολλοί Ελληνόφωνες ψευτορθόδοξοι τρέχουν μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο προς τον Πάπα, την Πανθρησκεία και τον Οικουμενισμό, ο Θεός μας, για να μας στηρίξει στην Πίστη, μάς αποδεικνύει ότι το μεγαλείο της αμώμου ημών Πίστεως, βρίσκεται στην ομολογία της Ορθοδόξου ημών Πίστεως.

Δε μισούμε κανέναν απ’αυτούς που τρέχουν προς τον Πάπα. Ευχόμεθα να μετανοήσουν και να επιστρέψουν. Αμήν! Γένοιτο! Δόξα Τω Θεώ ημών!


                                                 Ο Κύριος Ιησούς Χριστός
και η Υπεραγία Μητέρα Του
η επονομαζομένη
Παναγία Αρβανίτισσα
να σας ευλογούν.
Γέρων Νεκτάριος Μοναχός
Αγιορείτης



Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Ο Άγιος Παΐσιος είναι και τώρα εδώ!

Ο Άγιος Παΐσιος είναι και τώρα εδώ!

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, πνευματικά πάντα ζωντανός και παρών στα εθνικά γεγονότα. Θα εκπλαγείτε διαβάζοντας το κείμενο που ακολουθεί, όμως θα πρέπει και να φρίξετε και για την αμετανοησία μας. Ευχαριστώ από καρδίας τον Άγιο Γέροντα από το ακριτικό νησί της πατρίδας μας, που μου απέστειλε το κείμενο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ ΚΑΡΜΑΝΤΖΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΗΣ


Σταμάτης Κάρμαντζης
Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής 
Ενότητας Χίου (Βορείου Αιγαίου)

Γεννήθηκα στις Καρυές Χίου από το Γιώργο και την Καλλιόπη Κάρμαντζη. Είμαι το δεύτερο από τα επτά παιδιά της οικογένειας.
Αποφοίτησα από το εξατάξιο ιστορικό Γυμνάσιο Αρρένων Χίου το 1974.
Αξιωματικός Εμπορικού Ναυτικού μέχρι το 1978.
Εν συνεχεία, αποφοιτώντας από τη Σχολή Αξιωματικών Τεθωρακισμένων υπηρέτησα επί 28 μήνες ως Έφεδρος Ανθυπίλαρχος στον Ελληνικό Στρατό. Σήμερα έχοντας παρακολουθήσει όλα τα προβλεπόμενα στρατιωτικά σχολεία και ασκήσεις, κατέχω το βαθμό του Έφεδρου Ταγματάρχη.
Το 1981 κατόπιν εξετάσεων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης διορίζομαι ως πρώτος επιτυχών με βαθμό άριστα Δικαστικός Επιμελητής στο Πρωτοδικείο Χίου.
Είμαι πτυχιούχος με άριστα στην Βυζαντινή Μουσική (πενταετούς φοιτήσεως) του Εθνικού Ωδείου Αθηνών.
Το 1990 εκλέγομαι πρώτος Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Ομηρούπολης.
Το 1994 εκλέγομαι Νομαρχιακός Σύμβουλος Νομού Χίου.
Το 1998 επανεκλέγομαι Νομαρχιακός Σύμβουλος, εκ των δύο πρώτων του Νομού Χίου.
Παντρεμένος με την Άννα Μπίζα, συνταξιούχο Προϊσταμένη της Υγειονομικής Μονάδος του Ι.Κ.Α. Χίου. Έχουμε δύο παιδιά, την Καλλιόπη, Δικηγόρο και το Γιώργο, Πτυχιούχο Πολιτικό Μηχανικό.Οι δραστηριότητες και οι επιτυχίες του κ. Κάρμαντζη συνεχίζονται, και από την 1η Σεπτεμβρίου 2015, υπηρετεί ως εκλεγμένος Αντιπεριφερειάρχης Χίου τη Χίο, τα Ψαρά και τις Οινούσες.



Ανακοίνωση: Στις 22:00 θα αναρτήσουμε το αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό κείμενο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Να το διαβάσουμε.



Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Οι Αρβανίτες και η Παναγιά τους (Εμφάνιση Παναγίας Αρβανιτίσσης στο Αλβανικό μέτωπο)


ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΗΣ 
ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 
ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΜΑΧΗ 
ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Οι Αρβανίτες και η Παναγιά τους
Της Θεοπούλας Παναγιώτου

Οι εμφανίσεις της Παναγίας της Αρβανίτισσας σε όλη την Ελλάδα και τα θαύματα σε πιστούς συνιστούν μία όμορφη άσκηση πίεσης προς τον καλοσυνάτο Ιεράρχη της ακριτικής Χίου να προχωρήσει τάχιστα στην ανακήρυξη σε πανελλαδικό προσκύνημα ναού στο χωριό Καρυές, όπου και πρωτοεμφανίστηκε.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Μαρτυρίες Παναγίας Αρβανιτίσσης - Επιστολές λαϊκών προς Πάτερ Νεκτάριο (ΜΕΡΟΣ 2ο)


Μαρτυρία 2η
Ημερομηνία συνάντησης: 30-08-06
Πρόσωπο: Ανδριώτης Κωνσταντίνος του Νικήτα
Επί πολλά έτη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου «Η ΑΝΑΛΗΨΗ»

«Αυτό που πρωτίστως έχω να πω είναι ότι η Αρβανίτισσα πράγματι είναι ολοζώντανη και είναι εκεί!» μου λέει μόλις ξεκινά η κουβέντα μας.
«Ό,τι γνωρίζω είναι αυτά που άκουγα από την μητέρα μου, όπως της τα έλεγε η γιαγιά της η Ανασταζού (Κικιλή στο επώνυμο). Διότι ο πατέρας της προγιαγιάς μου της Ανεσταζούς ήταν τσοπάνης και έμενε με την οικογένεια του στην περιοχή της Αρβανίτισσας, σε στάνη. Η προγιαγιά μου λοιπόν έλεγε πως όταν ήταν να κτίσουν της εκκλησία, επειδή η Παναγία τους είχε ονειρέψει να κτίσουν εκκλησία, αρχικά ξεκίνησαν να την τοποθετήσουν χαμηλότερα, εκεί που σήμερα έχουν δημιουργήσει μία λιμνοδεξαμενή. Αποβραδύς λοιπόν τελειώνοντας οι εργάτες τη δουλειά τους ν άφηναν τα εργαλεία στον τόπο που έκτιζαν. Το πρωί όμως τα εργαλεία ήταν εξαφανισμένα από τον τόπο που τα άφηναν. Αυτό κράτησε 3-4 ημέρες, ώσπου ένας τσοπάνης τους είπε ότι τα εργαλεία που χάνονταν τις μέρες αυτές, βρίσκονται συγκεντρωμένα στο σημείο που σήμερα είναι το εικονισματάκι στην Πλατεία, δίπλα από όπου έχει κτισθεί σήμερα η Εκκλησία, όπου υπάρχει ένα αγριόκλημα. (Πρόκειται για το σημείο όπου στην προηγούμενη μαρτυρία την είδαν να φεύγει). Κατάλαβαν ότι ήταν σημάδι για να κτισθεί εκεί η Εκκλησία. Επειδή όμως το συγκεκριμένο σημείο ήταν και είναι ακόμη δύσβατο δεν μπόρεσαν να τη κτίσουν εκεί, αλλά σε μικρή απόσταση, εκεί που είναι τώρα. Στο σημείο αυτό -στο δέντρο- εκεί είναι η Παναγία!
Εκεί την είδα κι εγώ στον ύπνο μου να μπαίνει. Την έχω δει και εγώ και η μητέρα μου πολλές φορές στον ύπνο μας. Όταν ήμουν στο Σύλλογο την έβλεπα συνήθως Κυριακή πρωί στον ύπνο μου και σηκωνόμουν μάζευα εργάτες και ανέβαινα στην Εκκλησία για να δουλέψουμε^ εθελοντικά πάντα/με συγχωριανούς. Ένα όνειρο όμως που είδα στην Αμερική, πριν να έρθω και να εγκατασταθώ στο χωριό, το θυμάμαι καλά. Είδα λέει ότι βρέθηκα στην εξώπορτα της Παναγιάς και είδα από εκεί μέσα στον αυλόγυρο εκεί που είναι ο πλάτανος, που σήμερα έχουν φυτέψει και κάτι τριανταφυλλιές, μία γυναίκα όμορφη, μαυροφορεμένη, με μαντήλι. Μου έκανε το χέρι της σαν να μου έλεγε προχώρα. Την είδα στη συνέχεια να ανεβαίνει στο αγριόκλημα στο εικονισματάκι και να χάνεται εκεί. Μετά το όνειρο αυτό έστειλα χρήματα στη μητέρα μου στην Χίο και έκανε μία λειτουργία.
Στα παιδικά μου χρόνια έμενα κι εγώ με την οικογένειά μου στην Αρβανίτισσα, ήταν κι ο πατέρας μου τσοπάνης. Τότε εκεί έμενε κόσμος πολύς, σαν χωριό ήταν, τουλάχιστο 100 άτομα. Θυμάμαι από μικρός τη μητέρα μου να λέει το πιστεύω πάνω από το αγίασμα της Αρβανίτισσας εκεί στο πηγαδάκι στην πλατεία και να βράζει το νερό, να βγάζει φυσαλίδες. Η μητέρες δύο συγχωριανών μας του Στρατή του Καλαμάρη και του Σταύρου του Κατσάφαρου που έμεναν πάνω, όταν έσβηνε το καντήλι, άκουγαν μέσα στη νύχτα την καμπάνα να κτυπά από μόνη της και σηκώνονταν να το ανάψουν οι δυο τους.
Ο Γιώργης ο Καράπουρνος μου έχει πει την ιστορία με τον αδελφό του (Τάγκουλης ήταν το παρατσούκλι του) όταν συχνά περνούσε 4-5 η ώρα το πρωί από την Εκκλησία για να πάει στη δουλειά του —είχε κι αυτός ζώα- και ποτέ δεν σκεφτόταν να ανάψει το καντήλι αν και το έβλεπε σβηστό. Ένα χάραμα λοιπόν πέρασε την ίδια ώρα και ανέβηκε προς το βουνό ψηλότερα από το σημερινό πάρκιν. Γυρίζοντας το βλέμμα του πίσω βλέπει στη εξώπορτα της Εκκλησίας μία γυναίκα μαυροφερεμένη πού του έδειχνε με το χέρι της προς το καντήλι. Φοβήθηκε. Από τότε άναβε κάθε μέρα ανελλιπώς το καντήλι. Γι' αυτό σου λέω η μαυροφόρα είναι εκεί! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Όταν κάναμε προ 15 ετίας περίπου τη μεγάλη επισκευή βρήκαμε κάτω από την Αγία Τράπεζα ένα μαρμαράκι που ανέφερε «Ανάληψη» και μία ημερομηνία 1904 ή 1906. Το μαρμαράκι αυτό το έχουμε βάλει πάνω από την πόρτα της Εκκλησίας και μπορείτε να το δείτε. Αυτό όμως σημαίνει ότι η Εκκλησία από την αρχή που κτίσθηκε ήταν αφιερωμένη στην Ανάληψη του Χριστού.»

τηλ. 22710-79393


Μαρτυρία 3η
Πρόσωπο: Μαρία χήρα Στυλιανού Βενετού
Ημερομηνία: 30-08-06
«Την Παναγία την Αρβανίτισσα την είχε δει η γιαγιά μου η Μαριγώ. Θυμάμαι που έλεγαν ότι όταν είχε παχτώσει (= νοικιάσει) το κτήμα της Αρβανίτισσας, έμεναν στο κελάκι που σήμερα είναι το μαγειρείο. Ένα βράδυ λοιπόν ενώ κοιμόταν άκουσε κτύπημα στην πόρτα και μία γυναικεία φωνή να λέει: Ε κουμπάρα! Ε κουμπάρα!! Αμέσως μετά άκουσε βήματα στην αυλή που κατευθύνονταν προς την Εκκλησία. Βγήκε αμέσως έξω νομίζοντας πως είναι η κουμπάρα της η Ανεσταζού. Είδε μία γυναίκα μαυροφορεμένη, με μαύρο σάλι ριγμένο πάνω από τα ρούχα της, γυρισμένη πλάτη να πηγαίνει προς την πόρτα της Εκκλησίας. Πήγε και η γιαγιά μου προς την Εκκλησία, όταν έφτασε όμως η πόρτα ήταν κλειστή. Άνοιξε και μπήκε. Το καντήλι ήταν σβηστό και το άναψε, όμως η κουμπάρα της που περίμενε να τη βρει μέσα στην Εκκλησία δεν ήταν εκεί Βγήκε και την έψαξε έξω και γύρω από την Εκκλησία αλλά πουθενά. Την επομένη μέρα ρώτησε την Ανεσταζού και έμαθε ότι εκείνο το βράδυ δεν είχε κοιμηθεί στην Αρβανίτισσα, αλλά στο χωριό (Καρυές) γιατί είχε να ζυμώσει. Κατάλαβε ότι η μαυροφορεμένη γυναίκα ήταν η Παναγιά, που την ειδοποιούσε με τον τρόπο αυτό ότι το καντήλι ήταν σβηστό.»
τηλ. 22710-79278


12-6-2006
Γέροντα Νεκτάριε σας φιλώ το χέρι,
Από κάποια κυρία πληροφορήθηκα ότι γράφετε βιβλίο για την Παναγία την Αρβανίτισσα και θέλω κι εγώ να σας γράψω γιατί εκεί μεγάλωσε ο πατέρας μου. Ήταν βοσκός. Είμαστε 6 αδέλφια. Εγώ είμαι η μεγαλύτερη. Τη βλέπαμε την Μεγαλόχαρη πάνω στα βουνά να γυρίζει συνέχεια μια κοπέλα πανύψηλη, αδύνατη και πεντάμορφη. Αυτά τα βουνά έχουν αγιάσει γέροντα, μέρα νύχτα τα γύριζε. Δεν ξέρουμε το γιατί. Ποτέ δεν μας μίλησε μόνο στον ύπνο μας μάς ονείρευε τι θέλει. Μια φορά ακούσαμε την καμπάνα να κτυπά πάρα πολύ δυνατά και μας λέει η μητέρα μου η οποία έχει πεθάνει επίσης και ο πατέρας μου, πάρτε το κλειδί και πηγαίνετε να ανάψετε το καντήλι. Εγώ πήρα τα δύο πιο μικρά μου αδέλφια και πήγα. Όταν φτάσαμε λέει ο ένας μου αδελφός η εκκλησία είναι κλειστή, ποιος χτυπούσε την καμπάνα; Εγώ δεν τους είπα για να μην φοβηθούν, αλλά μέσα ακουγόταν ψαλμωδία. Ανεβαίνω πούχει πεζούλα απέξω να δω από το παραθυράκι ποιοι είναι μέσα και ψάλλουν και βλέπω μια γυναίκα ψηλή και λυγερή και φορούσε κατακόκκινα τσαρούχια που φορούν οι τσολιάδες, αλλά τότε δεν ήξερα τι λέγονται κι έλεγα στη μητέρα μου καλέ μαμά φορούσε κατακόκκινα τσούκαρα. Ωραία που ήτανε κι όπως περπατούσε βούιζε η εκκλησία. Εγώ γέροντά μου φοβόμουν να μπω αλλά δεν έλεγα τίποτα γιατί τ’ αδέρφια μου ήταν πολύ μικρά κι θα φοβόντανε κι εγώ όταν πήγαινα πάντα τα ’παιρνα μαζί μου και μετά δεν θα ξανάρχονταν. Όταν την είδα και μπήκε στο ιερό ξεκλείδωσα και μπήκα και άναψα το καντήλι κι έφυγα τρέχοντας. Πήγα και το είπα στη μητέρα μου καταφοβισμένη. Εκείνη με καθησύχασε να μη φοβούμαι γιατί η Παναγιά μας φυλάει και μας συντροφεύει μέσα στα βουνά που είμαστε κι άλλα πάρα πολλά που δεν τα θυμάμαι γέροντά μου. Τ’ αδέλφια μου είναι στην Αμερική που σίγουρα θυμούνται περισσότερα. Πάντως θυμάμαι ότι δεν ξαναπήγα γιατί φοβόμουν και πήγαινε η μητέρα μου πια. Η γιαγιά μου μας έλεγε την έβλεπε συχνά μέσα στην αυλή πούχει περιβολάκι από τριανταφυλλιές του γλυκού, βυσσινιές, αμπέλια, έχει απ’ όλα και πάνω σ’ ένα μικρό υψωματάκι πάνω από την εκκλησία εκεί την έβλεπαν συνέχεια να κάθεται κι έχουν φτιάξει προσκυνητάρι πάνω στο υψωματάκι. Εκεί ήταν το κάθισμά της.
Αυτά γέροντά μου ήθελα να σας τα γράψω και να σας μιλήσω για τη χάρη της. Εύχομαι να σας βοηθήσει η Αρβανίτισσα να ’ρθείτε να την προσκυνήσετε και να δείτε με τα μάτια σας όλα αυτά που σας γράφω.
Σας φιλώ το χέρι με σεβασμό.

Αγγέλα Δημ. Αντριώτου
Καρυές Χίου 82100
τηλ. 22710-79212

23-1-2007

Σεβαστέ γέροντα Νεκτάριε, σας φιλώ ταπεινά το χέρι και εύχομαι σε όλους μας «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ».
Πληροφορήθηκα ότι γράφετε βιβλίο για την «Παναγία την Αρβανίτισσα» και δεν σας κρύβω ότι συγκινήθηκα τόσο πολύ που από τόσο μακριά εμπνευστήκατε από τη χάρη της να γράψετε βιβλίο για τα θαύματά της και σας ευχαριστώ τόσο πολύ. Εγώ γέροντά μου είμαι κόρη βοσκού. Ονομάζομαι Κατίνα Παγούδη. Οι γονείς μου όλη τους τη ζωή εκεί την έζησαν γιατί τα κοπάδια μας ήταν εκεί στην «Αρβανίτισσα» και η στάνη μας και συνεχώς μας μιλούσαν για την Παναγία. Την έβλεπαν να περπατάει πάνω στα βουνά μέρα μεσημέρι μπροστά τους, ψηλή πολύ και αδύνατη και πολύ όμορφη. Ποτέ δεν τους μίλησε, κι αν καμιά φορά θέλησαν να της μιλήσουν να της διασταυρώσουν το δρόμο και να την πλησιάσουν την έχαναν από μπροστά τους. Ίσως ήθελε να τους δείχνει μόνο ότι είναι εκεί ότι τους συντροφεύει και τους προστατεύει, να τους δίνει κουράγιο. Επίσης μας διηγήθηκε πολλές φορές ένα περιστατικό που έζησε στο βουνό με ένα μικρό παιδί χωριανό μας μόλις 10 χρονών τότε. Ο πατέρας μου δεν ζει να τον ρωτήσω ποια χρονολογία ήταν. Τέλος πάνω στο βουνό όπως έβοσκε το κοπάδι τα γιδοπρόβατά του συναντήθηκε με αυτό το παιδί τότε που βοσκούσε τα ζώα τους κι αυτό το βλέπει να κλαίει. Του λέει τι έχεις βρε μικρά μου, γιατί κλαις αγόρι μου, τι έπαθες και το παιδί του απαντάει: τι νάχω Μαστορδημήτρη, πάει ο τέταρτος χρόνος που είμαι χωρίς παπούτσια και θάρτει πάλι ο χειμώνας και τι θα κάνω; Δεν ήθελα τίποτα άλλο νάχω μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια μα πού να βρω τα λεφτά; Ο πατέρας μου δεν έχει χρήματα. Κι έτσι όπως μιλούσε το παιδί χτυπούσε και τη γκλίτσα του κάτω στην πέτρα κι ακούστηκε ένα ντιν σαν να κτύπησε σε κάποιο αντικείμενο. Κοιτάει και βλέπει ένα χρυσό φλουρί, ξανά άλλο ντιν να και το δεύτερο φλουρί, το παιδί τρελάθηκε από τη χαρά του, άφησε το κοπάδι τους κι έτρεχε να πάει στη στάνη τους που ήταν η μητέρα του να της δώσει τα φλουριά να πάει να του πάρει τα παπούτσια. Αυτό το είδε με τα μάτια του ο πατέρας μου. Πού βρεθήκανε τα φλουριά, βγαίνανε από την πέτρα. Η χάρη της Παναγίας του τα έριξε μπροστά του που ήταν αθώο αγγελούδι και τα ματάκια του σαν διαμάντια γυαλίζανε και τρέχανε δάκρυα κι αναφιλητά ατελείωτα. Όλοι μας πάτερ την έχουμε προστάτισσά μας, σ’ αυτό το χωριό είμαστε μεγαλωμένοι οι περισσότεροι κάτοικοι. Μας προστάτεψε μικρά παιδιά μέσα στα βουνά με πολλές ελλείψεις οι γονείς μας κι εμείς, αλλά είμαστε περήφανοι που η χάρη της μας έκανε καλούς ανθρώπους, φτωχούς μα τίμιους.
Συγχωρέστε μου τις τυχόν παρατυπίες μου και το ανορθόγραφο της επιστολής μου γιατί μετά βίας βγάλαμε το Δημοτικό.
Σας φιλώ με σεβασμό το χέρι.

Κατίνα Παγούδη
Καρυές Χίος, 82100
τηλ. 22710-79406

Οσιώτατον
π. Νεκτάριον μοναχόν
Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
Σκήτη Κουτλουμουσίου
24/1/2007                                                                                63086 Καρυαί – Αγ. Όρος

Σεβαστέ π. Νεκτάριε,
Είμαι φοιτήτρια 23 χρονών στη Μικροβιολογία. Λέγομαι Χρυσοβαλάντη Κικιλή και είμαι κάτοικος Χίου. Άκουσα από μια κυρία ότι γράφετε βιβλίο για την Παναγία την Αρβανίτισσα και θέλω και εγώ να σας γράψω γιατί την είδα με τα μάτια μου όταν ήμουν ακόμα 5 χρονών.
Επειδή είναι πάρα πολύ όμορφα εκεί στον προαύλιο χώρο της Παναγίας της Αρβανίτισσας, οι γονείς μου θέλησαν μια Κυριακή να πάρουμε τα φαγητά μας και να πάμε να φάμε εκεί που είναι σαν Παράδεισος. Ο μπαμπάς μου μόλις είχε ξεμπαρκάρει από το πλοίο και του άρεσε πολύ εκεί. Πήραμε το κλειδί από τους κυρίους του συλλόγου της Παναγίας της Αρβανίτισσας, ανοίξαμε την εξώπορτα, ανάψαμε το καντήλι στην Εκκλησία και προχωρήσαμε προς το άγιασμα. Ξέχασα να αναφέρω ότι ο μπαμπάς μου ήταν μηχανικός του εμπορικού ναυτικού.
Μετά από λίγο η μαμά μου έστρωσε τα φαγητά στα τσιμεντένια τραπεζάκια και καθήσαμε στους ωραίους καναπέδες που είναι αρχιτεκτονικά φτιαγμένοι και φάγαμε. Εγώ κάποια στιγμή ανέβηκα σε μια πεζούλα που έχει και περπατούσα πέρα – δώθε σαν παιδί που ήμουν. Γύρισα ξαφνικά και κοίταξα προς τα πάνω ανηφορικά και πάνω από το Άγιασμα στην πλαγιά βλέπω μια γυναίκα ψηλή, αδύνατη με τα μαύρα και φορούσε και μαύρο μαντήλι. Γελούσε και με έκανε νεύμα με το χέρι της να πάω εκεί. Εγώ γυρίζω και της λέω όχι δεν έρχομαι και εκείνη ξανάκανε με το χέρι της. Μου λέει η μαμά μου με ποιον μιλάς Χρυσοβαλάντη μου και της απαντώ: Μια γυναίκα είναι εκεί και μου λέει να πάω κοντά της. Η μαμά μου φοβήθηκε και λέει να φύγουμε αμέσως μήπως μας συμβεί κάτι και ποια είναι η γυναίκα και πού είναι αφού εμείς δεν βλέπουμε τίποτα. Οι γονείς μου δεν την έβλεπαν και ο μπαμπάς μου πάει να δει πού είναι η γυναίκα και όσο πλησίαζε προς το μέρος της έφυγε χωρίς να την βλέπει αυτός αλλά μόνο εγώ την έβλεπα. Την έχασα αμέσως και θυμάμαι που έλεγα στον πατέρα μου εκεί που στέκεις τώρα εκεί στεκόταν μα έφυγε η γιαγιά καλέ μπαμπά, γύρισε πίσω. Την έλεγα γιαγιά γιατί φορούσε μαντήλι. Η μητέρα μου φοβήθηκε πάρα πολύ, ο μπαμπάς μου όμως δεν φοβήθηκε γιατί μας είπε ότι είναι η Παναγία η Αρβανίτισσα και παρουσιάστηκε μόνο στο παιδί που είναι αθώο. Και μετά από λίγο φύγαμε γιατί γκρίνιαζε η μαμά, ο μπαμπάς όμως ήξερε από τους γονείς του πολλά που ζούσαν εκεί στην περιοχή και ο πατέρας του την είχε δει εκεί στο ίδιο σημείο. Εκεί την έχουν δει οι περισσότεροι και επάνω στο βουνό της έχουν κτίσει προσκυνητάρι κατόπιν υποδείξεώς της σε κάποιον άλλο χωριανό.
Εκεί αρέσκεται η Μεγαλόχαρη να κάθετε και να περιφέρεται στην πλαγιά με τα αγιοκλήματα, τα θυμάρια και τα μυρωδάτα αγριότσαγα και τις φασκομηλιές. Είναι μια στολισμένη βουνοπλαγιά παραδεισένια. Εμφανίστηκε εν ονείρω σε κάποιον κύριο από τις Καρυές να πάει να της κτίσει το προσκυνητάρι όπως και το έκτισε. Αρέσκεται πολύ να κάθεται εκεί στο ύψωμα.
Βοήθειά μας να είναι η χάρη της και όποτε βρεθώ στη Χίο, διότι σπουδάζω στην Αθήνα, μου αρέσει να πηγαίνω να προσκυνώ και συνεχώς κοιτάζω εκείνο το μέρος, το θυμάμαι σαν τώρα.
Αυτά σας γράφω και σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως π. Νεκτάριε, που τιμάτε πάρα πολύ τον τόπο μας και πάνω από όλα την Παναγία την Αρβανίτισσα.

Σας φιλώ με πολύ σεβασμό το χέρι.

Χρυσοβαλάντη Κων. Κικιλή
Χίος 82100, τηλ. 22710 20049



Ευστρατία Ιωαννίδου
Αγ. Κυριακής 15, Χαριλάου
Τ.Κ. 54.250 Θεσ/νίκη

13-7-2009
Σύναξις Αρχαγ. Γαβριήλ, Στεφάνου, οσ. Σαββαΐτου
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
Ιερά Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος
Κουτλουμουσίου
23.086, Καρυαί, Τ.Θ. 107 Αγ. Όρος

Αγαπητέ Αδελφέ Νεκτάριε Μοναχέ Αγιορείτη,
Ίσως ήταν στο πρόγραμμα του Θεού να πω κι εγώ κάτι για την Παναγία την Αρβαντίσσα της Χίου.
Πέρασαν χρόνια πολλά 20. Η κόρη μου πήγαινε παιδικό σταθμό, σήμερα είναι 25 ετών.
Τότε βλέπω στον ύπνο μου όνειρο – όραμα, κάτι έντονο που δεν ξέχασα ποτέ και πάντα έψαχνα να δω την μορφή αυτή, της Παναγίας, μια και την ευλαβούμαι πολύ και μαζεύω ό,τι εικονάκι με τη μορφή της. Ασχολούμαι με την αγιογραφία.
Ήταν λέει κάπου προς την Αθήνα, θάλασσα πεντακάθαρα νερά. Έβλεπα μια εικόνα της Παναγίας με το Χριστό στην αγκαλιά να είναι στη θάλασσα, περίπου 30 πόντους κάτω από την επιφάνεια, όμως τόσο καθαρό το νερό την έβλεπα να με χαμογελά. Στον πυθμένα της θάλασσας είχε ερείπια σπιτιών από πλίθες φτιαγμένα (χωμάτινες καλύβες) σαν οικισμό που σκέπασε η θάλασσα.
Το 2009 στην περίοδο της μεγάλης σαρακοστής, Σας γνώρισα στα Ιεροσόλυμα, όταν διακονούσατε στην Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Σε εκείνη τη συνάντησή μας μου δωρίσατε τον παρακλητικό κανόνα της Παναγίας της Αρβανιτίσσης της Χίου. Όταν είδα τη μορφή της Παναγίας της Αρβανιτίσσης αμέσως θυμήθηκα ότι είναι η Παναγία την οποία είχα δει στον ενύπνιό μου πριν 20 χρόνια. Τότε σας είπα αυτή την Παναγία την ονειρεύτηκα και αυτή τη μορφή έψαχνα πάντα να βρω και να τώρα βλέπω τη μορφή της και μαθαίνω το όνομά της.
Δοξασμένο το όνομα του Θεού και η Παναγία η Αρβανίτισσα να μας ευλογεί.
Με εκτίμηση στον εν Χριστώ αδελφό μου π. Νεκτάριο Αγιορείτη.

Ευστρατία Ιωαννίδου




Προς
Γέροντα Νεκτάριο Μοναχό
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής
63.086, Καρυαί, Τ.Θ. 107
Αγ. Όρος

Απρίλιος 2013
  
Από την κυρία
Μουλκιώτη Σουλτάνα
Πεντέλης 11
Μεταμόρφωση Αττικής
14452 ΑΘΗΝΑ

Γέροντα Νεκτάριε ευλογείτε,
Μετά την περιγραφή που έκανε ο σύζυγός μου στην δική του επιστολή σχετικά με την αιμορραγία που είχα όταν ήμουν έγκυος δύο μηνών, με την ευχή της Παναγίας η κυοφορία εξελίχθηκε κανονικά μέχρι τον τοκετό. Γεννήθηκε ο γιος μου υγιής. Τον μεγάλωσα όπως και την κόρη μου με νουθεσία Χριστού, όπως μεγαλώνουν όλα τα παιδάκια σε μια χριστιανική ορθόδοξη οικογένεια. Το παιδί μας στο τέλος της εφηβείας και μετά από Πανελλαδικές εξετάσεις, πέτυχε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Λόγω της εγκατάστασης του γιου μας στη Νήσο Χίο, η οικογένεια αρχίσαμε να ταξιδεύουμε συχνά στο νησί και να κάνουμε προσκυνηματικές εκδρομές σε ιερές μονές και ναούς της Χίου.
Παρόλη τη διατριβή μας στα ιερά προσκυνήματα κανείς ποτέ από τους χριστιανούς της Χίου δεν μας ενημέρωσε για την Παναγία την Αρβανίτισσα των Καρυών της Χίου. Ό,τι δεν μας ανακοινώθηκε ανθρωπίνως για την Παναγία την Αρβανίτισσα, ήρθε προσωπικά η Μήτηρ του Θεού και σε ένα ενύπνιο μου ανακοίνωσε την ύπαρξή της.
Στα μέσα περίπου Μαρτίου του 2013, ξύπνησα το πρωί και είχα στη μνήμη μου ένα όνειρο και άρχισα να το διηγούμαι στο σύζυγό μου. Βρισκόμουν στην πόρτα ενός κτίσματος κάτι σαν κάποιο μικρό κατάστημα που είχε κάτι να ψωνίσω, αλλά δεν έβλεπα στο εσωτερικό του. Η πόρτα ήταν στενή και είχε ένα σκαλοπάτι υπερυψωμένο κάπως, και μπροστά μου ήταν αρκετές γυναίκες, μόνο γυναίκες άγνωστες σε μένα. Εγώ στεκόμουν από πίσω τους, κάτω από το σκαλί και κοίταζα μέσα σαν να περίμενα σειρά να μπω μέσα.
Τότε από το εσωτερικό του δωματίου προβάλλει μια γυναίκα λυγερόκορμη, με σταρένιο σεμνό και ήρεμο πρόσωπο, φορώντας μια τυπική καθημερινή Αρβανίτικη ενδυμασία, όπως φοράνε οι αρβανίτισσες μητέρες στην καθημερινότητα, σε χρώμα μπεζοκαφετί, με μαντήλι στο κεφάλι δεμένο μπροστά στο σαγόνι της στο ίδιο χρώμα με τη φορεσιά.
Άπλωσε το χέρι της και παραμέριζε τα κεφάλια των γυναικών που ήταν μπροστά μου για να φτάσει το χέρι της σε μένα για να μου δώσει τρία δώρα. Πρώτα μου έδωσε ένα ματσάκι μικρό με πευκοβελόνες και φύλλα βελανιδιάς, πράσινα χλωρά, αλλά δεν ενθυμούμαι εάν είχε πάνω και κάποιο βελανίδι. Μετά μου έδωσε το δεύτερο δώρο που δεν κατάλαβα τι υλικό ήταν, πάντως ήταν γυαλιστερό σαν φίλντισι σε απαλό ροζ χρώμα στο μέγεθος φουντουκιού και μου είπε «κράτησέ το αυτό, είναι για φυλαχτό». Μου δίνει και το τρίτο δώρο, ένα στρογγυλό άσπρο αντικείμενο στο μέγεθος ασπιρίνης, τυλιγμένο σε διάφανο χαρτί, όχι άσπρο, αλλά λίγο καφετί και μου είπε «και αυτό είναι για φάρμακο, για γιατρικό». Τα πήρα στα χέρια μου και εκείνη χάθηκε πάλι στο εσωτερικό του δωματίου. Και εγώ φώναζα να με ακούσει, από πού είναι αυτά, πείτε μου, πείτε μου, από πού είναι. Τότε ξαναπροβάλλει από την πόρτα με κοίταξε και μου είπε «από την Παναγία την Αρβανίτισσα».
Μέχρι τότε δεν γνώριζα ότι υπάρχει Παναγία Αρβανίτισσα. Είχα την εντύπωση ότι ήταν η Παναγία η Μακαριώτισσα. Ρωτώντας έμαθα ότι υπάρχει στο ορεινό χωριό Καρυές της νήσου Χίου, η εικόνα και το εξωκκλήσι της Παναγίας της Αρβανίτισσας. Και θεώρησα ότι δεν είναι τυχαίο γιατί στη Χίο σπουδάζει ο γιος μου στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Στη συνέχεια ερευνώντας και ζητώντας πληροφορίες για την Παναγία την Αρβανίτισσα, ρωτήσαμε και τον κ. Καλοζούμη, εκδότη της τοπικής εφημερίδας Ξηρονομή, της περιοχής Βοιωτίας. Μας ανέφερε ότι το θέμα της Παναγίας Αρβανιτίσσης επιμελείται ο πατήρ Νεκτάριος Αγιορείτης.
Μας έδωσε το τηλέφωνό σας και άρχισε η επικοινωνία μας μαζί σας, ως τη στιγμή αυτή όπου ολοκληρώθηκαν οι δύο επιστολές, η δική μου και του συζύγου μου, και απεστάλησαν στην Ιερά Καλύβη σας στο Άγιον Όρος.
Σας παρακαλούμε να εντάξετε και την δική μας εμπειρία με την Παναγία την Αρβανίτισσα, στο σχεδιασμό που έχετε για την προβολή και δοξολογία της μητέρας του Θεού μας.
Την ευχή σας να έχουμε.


26/6/2013
Γέροντα Νεκτάριε ευλογείτε,
Όπως όλοι που ευλαβούνται την χάριν της Υπεραγίας Θεοτόκου έτσι και εγώ, θα ήθελα να σας καταθέσω ένα θαύμα της Παναγίας.
Πριν λίγες ημέρες, ήμουν πολύ στενοχωρημένη, γιατί το παιδί μου που είναι φοιτητής, μου παραπονιόταν για τον πατέρα του που τον είχε επισκεφθεί στην πόλη που φοιτούσε.
Ο γιος μου διαμαρτυρόταν, ότι συγγενικά άτομα του αντρός μου τους έβαζαν στα λόγια, με αποτέλεσμα να φιλονικούν.
Εγώ ανησυχούσα για το παιδί μου, γιατί είχα μόνο αυτό το παιδί και κατόπιν βοήθειας της Παναγίας μας το έφερα στον κόσμο και το βάπτισα στον Ιερό Ναό Της στην νήσο Τήνο. Μέσ’ στη στενοχώρια μου σκέφθηκα πως δεν είναι σωστό να απελπίζομαι και έψαξα στην βιβλιοθήκη μου να βρω κάποιο βιβλίο εκκλησιαστικό που να έχει κάποιο τηλέφωνο μοναστηριού να πάρω και να ζητήσω βοήθεια.
Βρήκα τον Παρακλητικό κανόνα της Παναγίας της Αρβανιτίσσης του οποίου την επιμέλεια έχετε εσείς γέροντα, στις Καρυές του Αγίου Όρους, στο περιβόλι της Παναγίας. Σας πήρα τηλέφωνο, με συμβουλέψατε και μου ζητήσατε τα ονόματά μας και μου είπατε να προσευχηθώ και εγώ η ίδια. Το βράδυ άναψα ένα κεράκι για την Παναγία και διάβασα την παράκληση της Παναγίας της Αρβανίτισσας. Όταν στη σελίδα 40 διάβασα το μεγαλυνάριο της Παναγίας της Αρβανίτισσας που έλεγε:
«Ρόδον το αμάραντον και τερπνόν, ήνθησας Παρθένε Αρβανίτισσα τον Χριστόν, ου ταις απορρήτοις και θείαις ευωδίαις ευφραίνονται καρδίας τα αισθητήρια».
Αμέσως ένιωσα μια άρρητη ευωδία. Χαρούμενη τώρα, συνέχισα την παράκληση και τελειώνοντας ένιωσα μια σιγουριά για τη θεία παρέμβαση της Παναγίας.
Μετά από 1/2 ώρα με παίρνει ο γιος μου τηλέφωνο και μου λέει:
– Ο πατέρας μου μόλις μου άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, με αγκάλιασε και με φίλησε και μου είπε:
– Πάρε το κινητό τηλέφωνο και δεν θέλω ούτε να παίρνω ούτε να με παίρνουν οι θείες σου γιατί κατάλαβα πως εκείνες, μας βάζουν και μαλώνουμε.
Τότε το παιδί μου χάρηκε γιατί χρόνια γινότανε αυτό με αποτέλεσμα να έχω χάσει την υγεία μου. Στα 36 μου χρόνια είχα πάθει έμφραγμα και ανακοπή. Ανησυχούσα για το παιδί μου μήπως και εκείνο πάθει τίποτα. Για μένα και το παιδί μου ήταν θαύμα της Παναγίας να μπορέσει ο άντρας μου να δει την πραγματικότητα και να κοιτάξει την οικογένειά του, χωρίς να επηρεάζεται από τρίτα άτομα.
Σας ευχαριστώ για την προσευχή σας και έχω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Παναγία την Αρβανίτισσα και σε εσάς. Και τελειώνω με τους στίχους της παρακλήσεως.
«Δέσποινα πρόσδεμας τας δεήσεις των δούλων Σου
και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως».

Αιμιλία Μακρή
Θήβα Βοιωτίας

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Μαρτυρίες Παναγίας Αρβανιτίσσης - Επιστολές λαϊκών προς Πάτερ Νεκτάριο (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Το συναξάρι της Παναγίας της Αρβανιτίσσης που προηγήθηκε, οι επιστολές της Παναγίας της Αρβανιτίσσης που ακολουθούν τις επόμενες ημέρες και η εμφάνιση της Παναγίας της Αρβανιτίσσης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έχει ευλογία από το Γέροντα Νεκτάριο να διακινηθούν για εμπορικούς λόγους.

Ακολουθούν μερικές από τις επιστολές με εμφανίσεις της Παναγίας της Αρβανιτίσσης 
Καλοκαίρι 2006
Γέροντα Νεκτάριε Ευλογείτε,
Πληροφορήθηκα ότι γράφετε βιβλίο για την Παναγία την Αρβανίτισσα και θέλω να σας γράψω κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί την είχε δει ο άντρας μου στη θέση Βίλλα. Εκεί κοντά ήταν η στάνη μας σ’ ένα υψωματάκι. Ήταν 11 η ώρα μεσημέρι και βλέπει μια γυναίκα με τα κατάμαυρα, ψηλή, πολύ αδύνατη και πανέμορφη, το προσωπάκι της πολύ λεπτό και περνάει μπροστά του. Δεν του μίλησε, προχωρούσε και λέει εκείνος μέσα του, πού βρέθηκε η γυναίκα με τη ζέστη μεσημεριάτικο μεσ’ τα βουνά, ήταν ακριβώς τέτοια εποχή και φαντάστηκε ότι θα πάει να μαζέψει τ’ αμπελόφυλλα στ’ αμπέλια ή το βύσσινο που ήταν κατακόκκινα τα δέντρα από το βύσσινο. Αρχίζει ο άντρας μου και την ακολουθεί από απόσταση να δει τι θα κάνει και πού θα πάει, πράγματι είναι αυτό που σκέφτηκε. Όταν έφτασε πάνω από το Αγίασμα έχει ένα αγιόκλημα λίγο πιο πάνω από το Αγίασμα, όπου εκεί είναι μέχρι σήμερα το αγιόκλημα ακριβώς εκεί χάθηκε λες και χώνεψε μέσα στο αγιόκλημα. Τότε κατάλαβε ότι ήταν η Παναγία και κατέβηκε, προσκύνησε, άναψε το καντήλι κι έφυγε τρομαγμένος. Αυτό μας το έλεγε συνέχεια και σ’ εμένα και στα παιδιά μου.
Σας ευχαριστώ που δεχτήκατε την επιστολή μου και εύχομαι η χάρη της να σκεπάζει όλο τον κόσμο.

Μαρία Ι. Κικηλή, Καρυές Χίος 82100
τηλ. 22710-79301

Καλοκαίρι 2006
Σεβαστέ ηγούμενε Νεκτάριε,
Σας φιλώ το χέρι.
Είμαι μια από εκείνες τις γενιές των βοσκών που έχουν ζήσει στον τόπο αυτό από μικρό παιδί. Τώρα βρίσκομαι σε ηλικία (60) χρονών. Είμαι κόρη βοσκού από πολύτεκνη οικογένεια. Έχω 19 αδέλφια, βέβαια δεν ζουν όλοι. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω ζούμε οι 9, άλλα 8 παιδιά μας πέθαναν στην πείνα, άλλα αρρώστησαν κ.λπ. όλοι μαζί (20) παιδιά.
Ό,τι σας γράφω είναι αληθινό πέρα για πέρα. Με συνάντησε μια κυρία η οποία είναι συγγενής μου και μου είπε ότι γράφετε βιβλίο για τα θαύματα της Παναγίας της Αρβανίτισσας και μου ζήτησε να σας γράψω η ίδια μερικά από ό,τι έχω ζήσει σ’ αυτό το μέρος, επειδή αμέτρητες φορές την είχαν δει τ’ αδέλφια μου και οι γονείς μου και επειδή τα γνώριζα αποφάσισα να σας γράψω.
Πριν αρκετά χρόνια (46-48) περίπου ο μεγάλος μου αδελφός μαζί με τον τρίτο αδελφό μου είχαν πάει στο βουνό να μαζέψουν το κοπάδι μας, τους έφυγε ένα πρόβατο λοιπόν κι έτρεξε να το φέρει κοντά. Όπως έτρεξε όμως είδε στο πλάι του μια γυναίκα. Γύρισε να τη δει κι αμέσως σκουντούφλησε και σκόνταψε σε μια πέτρα κι έφυγε η πέτρα από τον τόπο της. Αμέσως ακούστηκε να κατρακυλούν χρήματα. Γύρισε κάτω να δει και βλέπει να φαίνονται (φλουριά) χρυσά και (λοΐζια) όπως απεδείχθη μετά γιατί το παιδί μόνο για χρυσά φλουριά τα ήξερε. Έσκυψε, τα μάζεψε μαζί με το μικρό μου αδελφό που είχε μαζί του και ψάχνοντας την περιοχή βρήκε κι άλλα κι άλλα, τα μαζέψανε, κάνανε τη δουλειά τους, μαζέψανε το κοπάδι κοντά και ήρθανε στο σπίτι, γιατί τότε ήταν καλοκαίρι και κατεβαίναμε στο χωριό, δεν είμαστε στη στάνη κι έρχονται και τα δίνουν της μητέρας μου. Την άλλη μέρα πήγε και βρήκε κι άλλα αρκετά, μπορώ να σας πω χάρη σε εκείνη τη γυναίκα που βγήκε μπροστά του και συχνά τον ονείρευε πού να πάει να τα βρει. Μετά από αυτή τη φορά τον ονείρεψε ξανά και ξαναβρήκε (μενταγιόν, δαχτυλίδια) και πολλά φλουριά.
Μετά από λίγα χρόνια πάλι ο πιο τελευταίος αδελφός μου ήταν στο κοπάδι, μόνος του μάζεψε το κοπάδι κοντά, άρμεξε, έκανε τις δουλειές του, τις πήγε στο νερό, τις πότισε και ανέβηκε λίγο πιο ψηλά γύρω στα (100) μέτρα να κατορθώσει να τις συγκεντρώσει κοντά. Βλέπει μια γυναίκα και περπατούσε μόνη της μέσ’ την ερημιά και πλησίαζε κοντά του. Το παιδί κοιτούσε να δει πού πηγαίνει και τι θέλει η γυναίκα αυτή. Το παιδί μόνο του, γύρω στα (14) χρονών κοιτούσε με απορία. Πλησιάζει κοντά, βάζει μπρος το κοπάδι και το πήγε σ’ ένα σημείο μέχρι το φράχτη του κτήματος της (Παναγίας της Αρβανίτισσας) που έξω από την εκκλησία είναι φυτεμένα αμπέλια και φρουτόδεντρα και άλλα. Από εκείνο το σημείο ήταν χαλασμένος ο φράχτης κι έμπαινε ένα τραγί και έτρωγε τ’ αμπέλια και ενώ το είχαν βγάλει από μέσα άλλοι βοσκοί και άνθρωποι του Συλλόγου που είχαν πάει για να δουλέψουν εκεί και του το είπαν να προσέξει γιατί το δικό του τραγί κάνει ζημιές δεν το πίστεψε και διαφώνησε μαζί τους. Την άλλη μέρα του πήρε το κοπάδι από μπροστά του και το πήγε όπως σας γράφω πιο πάνω μέχρι το σημείο που είχε την τρύπα ο φράχτης, σταματάει τον κοιτάει κάπως αυστηρά, περνάει τον φράχτη και περπατούσε μέσα στο κτήμα της κι άρχισε να φεύγει και να σκορπίζει το κοπάδι μόνο του. Ήθελε να του δείξει με αυτό ότι πράγματι το δικό του τραγί ήταν κι ότι είχε τρύπα ο φράχτης και έμπαινε. Ο μικρός κατάλαβε ότι ήταν η (Παναγία η Αρβανίτισσα) και το ’βαλε στα πόδια μέχρι να ’ρθει σπίτι του βγήκε η ψυχή του από το φόβο του γιατί μόνο του ήταν μες τα έρημα βουνά 14 χρονών παιδί.
Επίσης πριν λίγα χρόνια πήγαινε ο δεύτερος αδελφός μου πριν 15 χρόνια ίσως και περισσότερα δεν θυμάμαι ακριβώς πήγαινε κάθε μέρα εκεί για το κοπάδι, αλλά περνώντας εξωτερικά της αυλής και του ναού γιατί είναι περιφραγμένο με ωραία εξώπορτα έχει το μικρό προσκυνητάρι του ναού εκεί, όποιος περνάει να ανάβει το καντήλι αν δεν έχει κλειδί να μπει. Αυτός περνούσε και δεν άναβε καντήλι ποτέ. Ένα πρωινό γύρω στις (3) τρεις η ώρα τα χαράματα βλέπει μια γυναίκα μπροστά του στο δρόμο μα δεν του μίλησε μόνο τον κοίταξε πολύ θυμωμένα και τράβηξε και μπήκε από το τοιχογύρι και πάει κοντά να δει πού πηγαίνει και τη βλέπει να μπαίνει μέσα στην εκκλησία με κλειστή την πόρτα. Κατάλαβε πως είναι η (Παναγία) και την άλλη μέρα πήρε λάδι μαζί του και της άναβε το καντήλι της κάθε μέρα, που πήγαινε στο κοπάδι.
Αυτά τα γνωρίζω από τ’ αδέλφια μου μέσα στην οικογένειά μας ό,τι συνέβηκε σας το γράφω. Επίσης οι γονείς μου μας έλεγαν ότι ήταν κτισμένη από κάποιο Τούρκο τον καιρό που ήταν το νησί στην κατοχή τους, γιατί τον είχε ονειρέψει του είχε κάνει θαύμα. Δεν είναι εξακριβωμένο όμως το στοιχείο αυτό. Οι Χιώτες την γκρέμισαν και την έκτισαν ξανά γιατί ήταν καθολικού ρυθμού γι’ αυτό θα βρείτε στοιχεία στο βιβλίο του Συλλόγου, νομίζω αναφέρεται χρονολογία. Βέβαια αυτά γίνανε μετά την απελευθέρωση του νησιού το 1912. Τώρα ως προς το όνομα (Αρβανίτισσα) εκεί πάνω είχαν μαζευτεί οι χριστιανοί που τους κυνηγούσαν οι Τούρκοι, μαζεύτηκαν λοιπόν στην εκκλησία μέσα κι έξω και γονατιστοί έκλαιγαν και παρακαλούσαν την (Παναγία) λέγοντας (Παναγιά μου) γίνε (Αρβανίτισσα) και πολέμισέ τους και σώσε μας, προφανώς γνώριζαν οι τότε Χιώτες την καταγωγή της Αγίας ότι είναι από Αρβανίτικη γενιά ή από φώτιση Θεού της έδωσαν αυτό το όνομα. Αυτά μας έλεγαν οι παππούδες μας κι οι γονείς μας.
Τότε οι Τούρκοι για το ό,τι αναφέρομαι πιο πάνω άλλαξαν δρόμο, έχασαν το δρόμο ενώ πήγαιναν να σφάξουν τους Χιώτες πέρασαν από το χωριό Αυγώνημα και κατέβηκαν στην Ελλήντα στη θάλασσα όπου εκεί τους περίμενε η κακιά τους η μοίρα, τους περίμενε ένα καΐκι με Τουρκική σημαία, ενώ ήταν παγίδα. Τους κατάκαψαν όλους. Ήταν Κρητικοί από την Κρήτη, Σαμιώτες και Χιώτες μαζί που τους είχαν στήσει την παγίδα κι έτσι σώθηκαν οι Χιώτες που είχαν συγκεντρωθεί στην (Αρβανίτισσα) (χάρη της Παναγίας) που τους τύφλωσε το δρόμο. επίσης Γέροντα να σας γράψω και κάτι πολύ σημαντικό. Μια χρονιά δεν θυμάμαι ακριβώς τη Μ. Πέμπτη ήταν οι βοσκοί μόνοι τους και δεν πρόφτασαν να της ανάψουν το καντήλι. Οι περισσότερες γυναίκες είχαν κατέβει στο χωριό στα σπίτια τους για την εκκλησία να παρακολουθήσουν τα Άγια πάθη. Μόνο οι άντρες και τα πιο μικρά παιδιά είμαστε εκεί, κι ακούμε την καμπάνα στις 11 η ώρα τη νύκτα να κτυπάει συνέχεια. Σηκώθηκα από τον ύπνο και πήγα και της άναψα το καντήλι και τότε άρχισε να ξανακτυπά η καμπάνα μόνη της κι όλοι έτρεξαν να δουν τι είναι κι έβλεπαν την καμπάνα να κτυπάει μόνη της. Αυτά σας γράφω. Σας ευχαριστώ που γράφετε για την (Αρβανίτισσα). Σας φιλώ με σεβασμό το χέρι.

Δέσποινα Καράπουρνου Τσαμπαρλή
Καρυές Χίος 82100, τηλ. 22710-79210

1-6-2006 
Σεβαστέ μας Γέροντα Νεκτάριε, ευλογείτε,
Άργησα να σας απαντήσω μέχρι να μπορέσω να έρθω σε επικοινωνία με αυτούς τους ολιγοστούς που έχουν απομείνει από τους παλιούς εκεί βοσκούς που είχαν την ευτυχία και την ευλογία να ζουν μαζί με την Παναγία την Αρβανίτισσα, να τη συναντούν μπροστά τους πάνω στα έρημα βουνά, να τους ονειρεύει και να τους καθοδηγεί σε κάθε τους βήμα. Δυστυχισμένα χρόνια πάτερ Νυχτάριε, φτώχεια και όλοι τους πολύτεκνοι κατατρεγμένοι μεταπολεμική εποχή του 40-45 και συνέχεια. Δεν είχαν άλλους πόρους ζωής κι άλλα. Αυτό βρήκαν από τους γονείς τους αυτό ήξεραν να κάνουν. Συγχρόνως όμως καλοί και τίμιοι άνθρωποι. Αθώες ψυχές.
Να με συχωρέσετε πάτερ για την ανορθογραφία μου. Είμαι του δημοτικού και τις παλιάς γραμματικής κι έχω κάνει πολλά λάθη αλλά να σας δώσω μια εικόνα της καταστάσεως που ζούσαν οι άνθρωποι αυτοί εκεί πάνω 100-150 .......... και τι συνήθειες είχαν. Πρωί και βράδυ έπρεπε να πάνω στην εκκλησία ν’ ανάψουν το καντήλι, να θυμιάσουν, να προσκυνήσουν 1 ένας από όλους ή δύο. Αν τη νύχτα έσβηνε το καντήλι, χτυπούσε η καμπάνα συνέχεια. Έπρεπε κάποιος να πάει να ανάψει το καντήλι. Το καταλαβαίνανε πια και λέγανε το καντήλι πρέπει να έσβησε. Έτσι ήταν πραγματικά. Πηγαίνανε και το βρίσκανε σβηστό. Όλοι τους ευσεβείς και καλόκαρδοι την ημέρα της χάρης πηγαίνανε τα κοπάδια τους να τα αρμέξουν, να βάλουνε καζάνια, να το βράσουν και να κερνούν τον κόσμο γάλα. Μάλιστα αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα και φέτος είχαν βράσει γάλα και κερνούσαν τον κόσμο παρ’ όλο που τώρα ο Σύλλογος Αρβανίτισσας κερνάει πολλά πράγματα και φαγητά αφθονία και όλα τα καλά, συνηθίζουν να βράζουν και το γάλα όπως το βρήκαν. Μάλιστα εδώ θα σας αναφέρω κι’ ένα θαύμα της Μεγαλόχαρης.
Τότε ήταν σε έξαρση μια νόσος που λεγόταν ψώρα αν έχετε ακούσει και τώρα μπορεί να κυκλοφορεί σε ολιγάριθμα άτομα η ψωρίαση. Ακόμα και από αντίδραση φαρμάκων μπορεί να παρουσιαστεί σε κάποιον. Αλλά τότε ήταν σε μορφή επιδημίας και πήγαν να προσκυνήσουν στη χάρη της οι άρρωστοι, αυτοί οι άνθρωποι ήπιαν κι’ ένα κύπελλο γάλα κι έφυγε η ψωρίαση, έγιναν καλά κι από τότε κι αυτοί που δεν το πίνουν το γάλα κι αυτοί που δεν μπορούν να πάνε να προσκυνήσουν λένε στο σπίτι τους σήμερα πρέπει να πιούμε γάλα είναι της Αρβανίτισσας να μη μας πιάσει η ψώρα. Βλέπετε οι παλαιοί εκείνοι βοσκοί δεν είχαν τι να κεράσουν τους προσκυνητές. Αυτό είχαν ν’ αρμέξουν τα κοπάδια τους και να τους κεράσουν γάλα και η Μεγαλόχαρη χαιρόταν που έστω και μ’ αυτό το γάλα της έκαναν γιορτή. Εκεί έκανε το θαύμα της ίασε μ’ αυτό το γάλα τους ανθρώπους που υποφέρανε από αυτή τη νόσο. Αργότερα άρχισαν να σφάζουν γίδες και αρνιά να τα ψήνουν και να τρώει ο κόσμος και σιγά σιγά άρχισαν ο ένας χάριζε 5 γίδες για την Παναγία, ο άλλος 1 μία, ο άλλος 3 τρεις, ο άλλος 10, αναλόγως και της φτιάξανε κοπάδι της Παναγίας κι όποιος αναλάμβανε αυτά τα ζωντανά τα νοίκιαζε με κάποιο ποσό κι έτσι άρχισαν να μαζεύουν και κάποια χρήματα η επιτροπή και να ξοδεύει για πάρα πολλά ωραία πράγματα και επισκευές στο ναό και διάφορα άλλα. Τώρα τον έχουν αναλάβει οι νεότεροι με τη βοήθεια όλων των χωριανών και αυτών που λείπουν στην Αμερική. Έχουν προσφέρει πολύ χρήμα, αλλά και αυτοί που είναι εδώ προσφέρουν την προσωπική τους εργασία και με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας και είναι ένας μικρός παράδεισος μέσα στα βουνά, ένα μικρό παλατάκι. Ο κόσμος ακούει Αρβανίτισσα και τρέχουν σαν νάνοι μυρμήγκια. Τώρα βέβαια εδώ και πολλά χρόνια πηγαίνει αυτοκίνητο μέχρι την πόρτα της εκκλησίας. Αυτά για να σας δώσω μια εικόνα για την Αρβανίτισσα και τις συνήθειες που βρήκαμε από εκείνους τους παλιούς βοσκούς.
Όσο για τα πήλινα κιούπια είναι αλήθεια γιατί είχα ένα γείτονα κι αλληλογραφούσε με κάποιο Τούρκο και του έγραψε να πας στα πισινά του ιερού να μετρήσεις 10 πόδια από το ιερό και να σκάψεις να βρεις ένα πήλινο κιούπι. Το άφησα εγώ με λίρες. Αυτός είχε σκάψει όλο το χώρο, δεν βρήκε τίποτα και μια μέρα που έβοσκε το κοπάδι του βλέπει κάποιον να πηγαίνει εκεί, αλλά ο άνθρωπος χρωστούσε κάποια χρήματα και τον είχαν ειδοποιήσει ότι θα πάνε να τον πάρουν η Αστυνομία στο κρατητήριο κι όταν είδα αυτόν κρύφτηκε, νόμιζε ότι είναι Αστυνομικός. Όταν τον είδε κι έφυγε, πήγε το βράδυ να ανάψει το καντήλι και να δει τι έκανε αυτός εκεί πίσω από το ιερό και βλέπει κάτω στη γη το σχέδιο αφημένο κι έλειπε το κιούπι και τότε κατάλαβε πως ήταν ο Τούρκος που του έγραψε. Κι αυτό δεν είναι πολλά χρόνια, είναι μέχρι 20 χρόνια, ας είναι 25. Εγώ το είχα δει καθώς κι όλο το χωριό κι από όλο το νησί πήγε να το δει κόσμος. Μα το 1911-1912 που ελευθερώθηκε το νησί στις 11 Νοεμβρίου, ημέρα Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου εκεί πάνω είχαν πάει και μαχαιρώσανε τις εικόνες, θάψανε τους θησαυρούς τους στη γη, τις πετάξανε σε χαράδρες. Μετά η Μεγαλόχαρη τους ονείρευε και μάλιστα μια οικογένεια είχε βρει πολύ χρήμα σύμφωνα με τις υποδείξεις της Αρβανίτισσας πάντα. Αυτή η οικογένεια είχε μόνο 10 παιδιά στη ζωή και δεν ξέρω και πόσα πέθαναν από αρρώστια ή κακουχίες και συνέχεια αυτή την οικογένεια βοηθούσε. Περπατούσαν στα βουνά και βρίσκανε τα φλουριά μπροστά τους. Είναι η οικογένεια Ιωάννου Καράπουρνου για να μιλήσουμε και συγκεκριμένα κι αληθινά. Ο άνθρωπος αυτός δεν ζει, ούτε η γυναίκα του καθώς και 3 αγόρια του έχουν πεθάνει. Η κυρία που σας γράφει το γράμμα είναι η μεγάλη του η κόρη, δεν ξέρω αν βγάζετε τα γράμματά της γιατί η πρώτη τάξη έχει πάει ή μέχρι την τρίτη δεν μπορούσαν από κει πάνω να ’ρθούνε σε σχολείο. Έπρεπε νάχουν συγγενείς στο χωριό να μένουν. Επίσης όσο για το όνομα διάβασα που σας έγραψε ότι ο κόσμος τότε που τους κυνηγούσαν οι Τούρκοι είχαν μαζευτεί εκεί στο εκκλησάκι λέγανε καλή Παναγία μου και γίνε Αρβανίτισσα και πολέμησέ τους. Επομένως εννοούσανε πολύ καλά την Αρβανίτικια οικογένεια και τους πολεμιστές και λες κι ήταν οι ουρανοί ανοιχτοί κι ακούστηκε η προσευχή τους. Όντως με αρβανίτικια φορεσιά όπως σας γράφει και ο κύριος Κάρμαντζης ψηλή λυγερή πανέμορφη αλλά συγχρόνως και πάρα πολύ αυστηρή αν έκαναν κάτι το απρεπές την έβλεπαν πολύ αυστηρή μαζί τους και τώρα είναι δίπλα μας, αλλά δεν την βλέπουμε ενώ τότε την έβλεπαν μπροστά τους.
Εδώ πρέπει να σας προσθέσω και κάτι άλλο ως προς την τοποθεσία της εκκλησίας, βρίσκεται στο βάθος, ενώ βρίσκονται στη Β.Α. της πλευρά και σε απόσταση 1000 μέτρων ίσως και παραπάνω 2 δύο βουνοκορφές που από εκεί αγνάντευαν τη θάλασσα και ήθελαν να δουν τα καράβια που ερχόντανε τότε ήταν τούρκικα ή ελληνικά που περιμένανε βοήθεια ναρθεί στο νησί από τη Σάμο ή τα Ψαρά. Είπανε μεταξύ τους κάτσετε καλά να δούμε τι πλοία είναι που έρχονται. Αυτό το βουνό μέχρι σήμερα λέγεται το βουνό του (Κάτσικαλά) αφού γνωρίσανε ότι ήταν Ελληνικά, είπανε δόξα τω Θεώ, και το άλλο βουνό λέγεται του (δοξασμένου) μέχρι σήμερα. Ως προς την τοποθεσία αυτά αν σας ενδιαφέρουν φυσικά. Εσείς θα περιγράψετε αυτά που θέλετε και πρέπει να γραφτούν. Εγώ ίσως σας γράφω περιττά αλλά προσπαθώ να περιγράψω ό,τι πληροφορήθηκα ό,τι έμαθα μια και προσφέρθηκα για τη χάρη της Παναγίας να σας περιγράψω κάποια πράγματα.
Να με συγχωρείτε που άργησα να σας απαντήσω. Ευχαριστώ για την υπομονή σας. Σας φιλούμε το χέρι ο σύζυγός μου και τα παιδιά μου με πολύ σεβασμό. Ο Θεός να σας έχει καλά να σας δίνει δύναμη και κουράγιο να στηρίζετε κι εμάς τους κολασμένους και τους αμαρτωλούς. Για ό,τι απορία έχετε να μας τηλεφωνήσετε πάτερ Νεκτάριε.


Δήμητρα Δ. Κρητικού  
Καρυές Χίου, τηλ. 22710-79379


Πάτρα 10.8.2006
Πάτερ Νεκτάριε την ευλογία σας
Ονομάζομαι Ελένη Κοψιδά και είμαι μητέρα τεσσάρων παιδιών.
Οι σεβαστοί γονείς μου, από πολύ μικρή φρόντισαν να με αναθρέψουν εν Χριστώ.
Πριν λίγο καιρό αντιμετώπισα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας συνέπεια του οποίου ήταν να δημιουργηθεί αιμάτωμα στο κεφάλι. Εκείνες τις ημέρες επικοινώνησα μαζί σας τηλεφωνικώς και με πολύ θέρμη μου μιλήσατε για την Παναγία την Αρβανίτισσα της Χίου. Συν τοις άλλοις μου αναφέρατε ότι η Παναγία εμφανίζεται ντυμένη Αρβανίτισσα. Σε λίγες ημέρες θα πήγαινα στην Αθήνα να κάνω Μαγνητική εξέταση στο κεφάλι. Η αγωνία μου ήταν μεγάλη.
Τότε βλέπω στον ύπνο μου να στέκεται δίπλα μου μία πανέμορφη γυναίκα, ψηλή και λυγερόκορμη ντυμένη Αρβανίτισσα. Η στολή της ήταν λευκή. Φορούσε λευκό μαντήλι στο κεφάλι, μια σειρά φλουριά στο μέτωπο και δύο σειρές φλουριά στο στήθος. Φορούσε δε και ποδιά μαύρη με κόκκινες ρίγες. Εγώ βρέθηκα να φοράω την ίδια ακριβώς στολή δίπλα της. Θαύμαζα και έλεγα, τι ομορφιά είναι αυτή Παναγία μου.
Ξύπνησα από το όνειρο τα μεσάνυχτα και μισοκοιμισμένη λέω δυνατά «Η Παναγία η Αρβανίτισσα».
Διηγήθηκα το όνειρο αυτό στη φίλη μου, Αγαθή Μπογιατζή, Σατωβριάνδου 59, Πάτρα. Σε δυο τρεις ημέρες βλέπει και αυτή στον ύπνο της την Παναγία ντυμένη με την ίδια ακριβώς στολή, πανέμορφη και με πρόσωπο να λάμπει σαν τον ήλιο.
Σε μια εβδομάδα έβγαλα την Μαγνητική. Ήταν πεντακάθαρη!
Ανέφερα όλα αυτά σε μία εξαδέλφη μου στο Αγρίνιο, η οποία αποφάσισε να με επισκεφθεί. Στο πρακτορείο Αγρινίου που περίμενε για να έρθει στην Πάτρα, βλέπει μπροστά της να σταματάει ένα λεωφορείο που στο τζάμι του έγραφε «Παναγία η Αρβανίτισσα».
Πιστεύω ότι αυτό ήταν μία υπόμνηση της Παναγίας που μου παράγγελνε ότι «εδώ είμαι εγώ». Η εξαδέλφη μου ονομάζεται Ευφροσύνη Κυρίτση, οδός Πατριάρχου Καλλινίκου, Αγρίνιο.
Πάτερ Νεκτάριε, σας ευχαριστώ που μου μιλήσατε για το ευλογημένο προσκύνημα της Παναγίας της Αρβανίτισσας της Χίου.

Με βαθύτατο σεβασμό
Ελένη Κοψιδά
Ίου 31, Πάτρα, τηλ. 2610.272962


ΤΣΑΚΙΡΗ Ν. ΑΙΜΙΛΙΑ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΕΥΣΤ. ΑΡΓΈΝΤΗ 6 - ΧΙΟΣ
ΤΗΛ. 2271024112
KIN. 6974029797
Χίος 01-09-06

Σεβαστέ Πατέρα Νεκτάριε,
Τελικά καθυστέρησα λίγο ακόμη την αποστολή, διότι προστέθηκε ένα τρίτο ραντεβού για μία ακόμη μαρτυρία. Όπως και τηλεφωνικώς σας είπα μου δώσατε την ευκαιρία να συλλέξω, αλλά κυρίως να διασώσω, πολύ ενδιαφέρουσες μαρτυρίες, που καταγράφονται για πρώτη φορά. Μερικές φορές ξέρετε επιθυμείς να κάνεις πράγματα, αλλά χρειάζεσαι μία αρχή, κάτι να σου δώσει το έναυσμα να το κάνεις. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι θα συνεχίσω την έρευνα αυτή. Θα είναι βέβαια με αργούς ρυθμούς, διότι έχω και ένα γραφείο που δουλεύω μόνη μου, με πολλές απαιτήσεις- και Δόξα τω Θεό πηγαίνει καλά. Αυτό όμως σημαίνει ότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Ύστερα μη νομίζετε ότι όλες οι προτάσεις μου για να μου μιλήσουν οι άνθρωποι έχουν ανταπόκριση. Το ευχάριστο πάντως είναι ότι οι παραπάνω τρεις που με δέχθηκαν, το έκαναν με μεγάλη ευχαρίστηση.
Σας χρωστώ και κάποιες φωτογραφίες, αλλά επειδή θα φωτογραφήσω όχι την Εκκλησία και τις εικόνες, -αυτό το έκανε ήδη ο κ. Κάρμαντζης- αλλά συγκεκριμένα πράγματα που αναφέρονται στις μαρτυρίες, θα το κάνω συγκεντρωτικά κάποια στιγμή. Νομίζω ότι προέχουν όμως οι μαρτυρίες για να μη χαθούν σιγά-σιγά με την πάροδο του χρόνου.
Πατέρα Νεκτάριε, θα σας παρακαλούσα αυτές τις μέρες να προσευχηθείτε και για τη μητέρα μου, που θα κάνει μέσα στην επομένη εβδομάδα κάποιες διαγνωστικές ιατρικές εξετάσεις και έχω μία ανησυχία για το αποτέλεσμά τους.
Σας ευχαριστώ για όλα και να ξέρετε πως είμαι πολύ χαρούμενη για τη γνωριμία μου μαζί σας.
Σας φιλώ το χέρι,
Με εκτίμηση



Μαρτυρία 1η
Ημερομηνία συνάντησης: 24 Ιουλίου 2006
Δημήτριος Μαλαχίας του Μιχαήλ
Ηλικία: περίπου 37 ετών σήμερα
Επί σειρά περίπου 15 ετών Πρόεδρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου «Η ΑΝΑΛΗΨΗ»

«Συνέβη πριν από 15 ή το πολύ 18 χρόνια, όταν επισκευάζαμε την εκκλησία, με εθελοντική εργασία πολλών χωριανών. Ήταν 9:00 τον πρωί θυμάμαι, γιατί είχαμε ξεκινήσει δουλειά περίπου δεκαπέντε χωριανοί από νωρίς το πρωί και την ώρα εκείνη ετοιμαζόμασταν πλέον για καφέ. Έβγαζα το καροτσάκι με τα μπάζα μέσα από την εκκλησία και κατευθυνόμουν έξω από τον αυλόγυρο, εκεί που σήμερα είναι τα πάρκιν, για να το αδειάσω. Όλα τα εικονίσματα της εκκλησίας, λόγω της επισκευής είχαν μεταφερθεί για ασφάλεια, στο κελί που είναι το μαγειρείο, διότι αυτό μόνο κλείδωνε.
Περνώντας λοιπόν με το καροτσάκι γεμάτο, μπροστά στην πόρτα του κελιού, όπου φυλάσσονταν οι εικόνες, μία γυναίκα ψηλή, λεπτή, ντυμένη στα ολόμαυρα και με μαύρο μαντήλι στο κεφάλι στέκει έχοντας την πλάτη της γυρισμένη σε μένα. Χωρίς να υποπτευθώ οτιδήποτε της λέω απλά: «Καλέ, αν θέλετε να προσκυνήσετε, περάστε μέσα στο κελί, εδώ έχουμε βάλει τις εικόνες, γιατί η εκκλησία επισκευάζεται.» Γύρισε το πρόσωπο της, με κοίταξε και μου χαμογέλασε, χωρίς να μου πει λέξη. Με εντυπωσίασε η καθαρότητα του προσώπου της και το ολόλευκο χαμόγελο, αλλά νεοφερμένος τότε από Αμερική, μη γνωρίζοντας ακόμη τους χωριανούς πίστεψα ότι ήταν η μητέρα ενός νεαρού συγχωριανού και φίλου μου που δούλευε κι αυτός μαζί μας εκείνη τη μέρα στην εκκλησία.
Συνέχισα την πορεία μου με το καροτσάκι ανυποψίαστος, αλλά στο γυρισμό για να ξαναγεμίσω η γυναίκα είχε εξαφανιστεί από το σημείο που την είδα.. Λεν πρόλαβα να ξαναμπώ στην εκκλησία και ένας από τους χωριανούς που δούλευε (Κώστας Καλαμάρης), άρχισε να κτυπά την μικρή καμπάνα του εξωκλησίου και να φωνάζει: Να η Παναγιά! Δείχνοντας πάνω από την πλατεΐτσα με τα πλατάνια, όπου είναι το εικονισματάκι. Ο ίδιος είπε ότι είδε την ίδια γυναίκα που του περιέγραψα αργότερα γυρισμένη πλάτη να ανεβαίνει προς το βουνό.
Αναζητήσαμε τη γυναίκα σε όλο το κτήμα, έξω από τον αυλόγυρο, παντού στη γύρω περιοχή. (Σημειωτέον ότι το εκκλησάκι απέχει 5 χιλιόμετρα χωματόδρομο δύσβατο από τον κεντρικό δρόμο, απόσταση δηλαδή που δεν διανύεται χωρίς αυτοκίνητο ή ζώο, ενώ προς τα βουνά που την είδαν να φεύγει δεν υπάρχουν καν χαραγμένοι δρόμοι). Στο μεταξύ με διαβεβαίωσαν ότι η περιγραφή της γυναίκας που είδα και της γυναίκας που εγώ νόμισα ότι ήταν, δεν είχαν απολύτως καμία σχέση. Ανάψαμε στη συνέχεια όλα τα καντήλια της Παναγιάς.»
Ο ίδιος συμπληρώνει θέλοντας να δείξει την ιδιαίτερη σχέση του με το χώρο, μετά από τόσα χρόνια που έχει υπηρετήσει στο Σύλλογο αυτό: «Όταν κάνω μέρες να ανεβώ στο κτήμα, βλέπω την εκκλησία στον ύπνο μου. Πρόσφατα είχα καθυστερήσει να πάω και είδα στον ύπνο μου δύο γάτες στον αυλόγυρο, η μία ζωντανή πάνω στο καπάκι του πηγαδιού και η άλλη κάτω ψόφια και τελειωμένο το φαγητό της. Όντως όταν πήγα το φαγητό στις γάτες είχε τελειώσει».
τηλ. 22710-79263